Η Κύπρος προχωρά σε άμεση τιτλοποίηση των κοιτασμάτων λόγω αδιεξόδου με τρόικα

 

Σε άμεση διαδικασία τιτλοποίησης των κοιτασμάτων οδεύει η Κύπρος προκειμένου να είναι έτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα σε ότι αφορά τις διαδικασίες με την τρόικα, σε μία εξέλιξη που καταδεικνύει ότι δεν πρόκειται να δεχθούν ρυθμίσεις που θα βυθίσουν την Κύπρο σε μία κατάσταση ανάλογη με της Ελλάδας.

Κατ'αυτό τον τρόπο η Λευκωσία φαίνεται ότι προχωρά στην τρίτη επιβεβαιωτική γεώτρηση των κοιτασμάτων μέσα στο επόμενο άμεσο χρονικό διάστημα.

Όπως έχει ήδη σημειώσει το defencenet.gr, χρειάζονται τρεις γεωτρήσεις για να προσδιοριστεί το εύρος ενός κοιτάσματος και να καταστεί δυνατή η τιτλοποίησή του δηλαδή η έκδοση ομολόγων με αντικείμενο το περιουσιακό στοιχείο του κράτους.Φυσικά η γεώτρηση θα γίνει από την εταιρεία Noble,

Τα παραπάνω ανακοινώθηκαν από τον υπουργό Εμπορίου Γιώργος Λακκοτρύπης. Βέβαια επίσημα, θέλουν να χρησιμοποιήσουν την τιτλοποίηση για να περιληφθούν τα έσοδα από τα κοιτάσματα στο ισοζύγιο της συμφωνίας για το Μνημόνιο. Όλα αυτά δείχνουν πάντως, ότι η συμφωνία είναι ακόμα μακριά...

Ο υπουργός είπε ότι από τη στιγμή που υπάρχει επιβεβαίωση και πιστοποιηθούν τα κοιτάσματα «μπορεί να ανακηρυχθούν εμπορεύσιμα και θα έχουν μια συγκεκριμένη αξία».

Και αυτή είναι η πιο σωστή τακτική τουλάχιστον σε επίπεδο διαπραγμάτευσης, ενώ ακόμα και αν ναυαγήσει η διαπραγμάτευση η δημοκρατία θα μπορέσει να σταθεί οικονομικά. Δεν αποκλείεται, πάντως και κάποιοι κύκλοι της τρόικα να έχουν ρίξει την ιδέα της τιτλοποίησης, αν και αυτό δεν είναι ιδιαίτερα πιθανό, αφού η τρόικα έχει κάθε συμφέρον τα κοιτάσματα να διατηρηθούν ως έχουν και να αναλάβει σταδιακά τον έλεγχο της χώρας όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα, άρα και τον έλεγχο των κοιτασμάτων.

Ο υπουργός, ο οποίος σχολίαζε την άρνηση της τρόικας να συμπεριλάβει στους υπολογισμούς της τα έσοδα της Κυπριακής Δημοκρατίας από το φυσικό αέριο, είπε ότι «ακριβώς είναι για αυτό το λόγο που πρέπει να προχωρήσουμε τάχιστα με την επιβεβαιωτική γεώτρηση», κάτι που δείχνει ότι "δεν τα βρίσκουν" Κύπρος και τρόικα σε κρίσιμα ζητήματα. Και η Κύπρος θέλει να ρίξει πλέον το δυνατό της "χαρτί".

Σε ερώτηση μέχρι πότε είναι υποχρεωμένη η Noble να προβεί στην επιβεβαιωτική γεώτρηση με βάση και το συμβόλαιο της, ο υπουργός είπε ότι το συμβόλαιο λέει μέχρι τον Οκτώβριο, όμως, "θα τους συναντήσουμε την ερχόμενη βδομάδα και θα δούμε ακριβώς ποια είναι τα πλάνα τους και πως μπορούν να προχωρήσουν πιο γρήγορα"...

Κληθείς να πει κατά πόσο το θέμα πρόσθετων αποθεμάτων φυσικού αερίου στο τεμάχιο 12 θα είναι στα θέματα συζήτησης με τη Noble, ο υπουργός απάντησε καταφατικά. Άποψή μας είναι ότι η τρίτη γεώτρηση και η έναρξης τιτλοποίησης των κοιτασμάτων έπρεπε να είχε γίνει εδώ και αρκετό καιρό.

Τα ίδια φυσικά, ισχύουν και για την Ελλάδα: Η διαδικασία των τριών επιβεβαιωτικών γεωτρήσεων θα πρέπει να είναι όσο συντομότερη γίνεται. Έρευνες, γεωτρήσεις και επιβεβαιωτικές, γεωτρήσεις θα πρέπει να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το 2017, αν θέλουμε να ελπίζουμε ότι μπορεί να διασωθεί μια ολόκληρη γενιά Ελλήνων. Με την προϋπόθεση, πάντα, ότι το κλειδί των κοιτασμάτων θα το κρατά η Ελλάδα και όχι η τρόικα...
defencenet

Σάμος: Οι δύτες βγήκαν κεφάτοι στη στεριά! (φωτογραφίες)

 
Από χρώματα και χαμόγελα άλλο τίποτα την Κυριακή οι Αυτοδύτες της Σάμου!

Μπόμπιρες, μικρές δεσποινίδες, μικρά και... μεγάλα παιδιά-μέλη και φίλοι των δυτών πήραν μέρος στην κεντρική αποκριάτικη παρέλαση στο Βαθύ.

Πώς τα πέρασαν; Θέλει και ρώτημα; Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους!

my-samos

Διαβάστε τώρα την εισήγηση του πρώην Υπουργού Γεράσιμου Αρσένη στην διημερίδα του ΙΝΕΡΠΟΣΤ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ Δ. ΑΡΣΕΝΗ ΣΤΗ ΔΙΗΜΕΡΙΔΑ

ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ: Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΤΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

«Αθηναϊς», 8 Μαρτίου 2013

Η παγκόσμια οικονομική κρίση που ξέσπασε το 2007 δεν έχει ολοκληρώσει την πορεία της. Δεν έχει τα χαρακτηριστικά της συνήθους κυκλικής διακύμανσης που μπορεί να αντιμετωπισθεί με ένα κατάλληλο μείγμα νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής. Με καθυστέρηση, αρχίζει να γίνεται κατανοητό ότι πρόκειται περί μιας βαθειάς συστημικής κρίσης που συγκλονίζει τα θεμέλια του διεθνούς καπιταλισμού. Κεντρικό ρόλο στην εμφάνιση αυτής της κρίσης, έπαιξε το δίδυμο της εγγενούς «χρηματοπιστωτικής αστάθειας» και της ασύμμετρης προσαρμογής στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών των χωρών. Πράγματι, η ανεξέλεγκτη δράση του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος οδήγησε στη χρηματιστηριακή φούσκα, ενώ ο διαχωρισμός σε (σχεδόν) μόνιμα πλεονασματικές ή ελλειμματικές χώρες οδήγησε σε μια μη βιώσιμη υπερχρέωση.

Τα φαινόμενα αυτά δεν είναι πρωτοφανή. Είναι δομικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας του καπιταλισμού και κάνουν την εμφάνισή τους σε αραιά χρονικά διαστήματα. Η προηγούμενη κρίση αυτού του είδους ήταν 80 χρόνια πριν. Χωρίς να δεχθούμε ότι, νομοτελειακά, η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρέπει να σημειώσουμε – για να έχουμε το νου μας – ότι, στο παρελθόν, κρίσεις αυτού του είδους «λύθηκαν» είτε με πόλεμο, είτε με πληθωρισμό, (δηλαδή με δραστική απομείωση, μέχρι και διαγραφή, του χρέους) ή με συνδυασμό των δύο. Επίσης, οι κρίσεις αυτές συνοδεύτηκαν με μεγάλες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και μετατόπιση του κέντρου βάρους του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Η ειρηνική διευθέτηση της τρέχουσας κρίσης, δεν μπορεί να επιτελεσθεί χωρίς να εισαχθούν στοιχεία παγκόσμιας διακυβέρνησης με προτεραιότητα στην εποπτεία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και σε ένα νέο Bretton Woods για τη συμμετρική προσαρμογή των ισοζυγίων εξωτερικών πληρωμών των συναλλασσομένων χωρών. Οι πιθανότητες για μια τέτοια εξέλιξη είναι, δυστυχώς, ελάχιστες. Έτσι, ενώ ο παλιός κόσμος γκρεμίζεται, αρνείται να παραχωρήσει τη θέση του στον καινούργιο που πασχίζει να γεννηθεί. Τότε, για να θυμηθούμε τον Gramsi, ζούμε στην εποχή των τεράτων.

Είναι μέσα σ΄ αυτήν την αβεβαιότητα που είμαστε αναγκασμένοι να χαράξουμε τη δική μας πορεία. Ανοικτός δρόμος δεν υπάρχει: θα τον ανοίξουμε εμείς με τη δική μας περπατησιά.

Ευρώπη:

Η κρίση βρήκε την Ευρώπη τελείως απροετοίμαστη. Οι λόγοι είναι πολλοί αλλά περιορίζομαι σε τρεις μόνο:

Πρώτον: Για την παλαιότερη γενιά της πολιτικής ηγεσίας της Ε.Ε., με την κλασσική και ευρωπαϊκή της παιδεία, το όραμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν η απαραίτητη προϋπόθεση για να μην ξαναζήσουμε τη φρικωδία του πολέμου και για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε μια ακηδεμόνευτη πορεία κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης. Για τη σημερινή πολιτική ελίτ, που έχει μεγαλώσει κάτω από πολύ διαφορετικές συνθήκες, το όραμα της Ευρώπης παίρνει διαφορετικά χαρακτηριστικά, όπου η επιδίωξη εθνικών, οικονομικών στόχων, μέσα από τους θεσμούς της Ε.Ε. καθίσταται κυρίαρχη. Το όραμα έχει θολώσει.

Δεύτερον: Οι μηχανισμοί οικονομικής πολιτικής αντί να οδηγήσουν στη σύγκλιση οδήγησαν στην απόκλιση των οικονομικών των χωρών μελών. Η Γερμανία εξελίσσεται σε ηγεμονική δύναμη και η Ε.Ε. αρχίζει να παίρνει τα χαρακτηριστικά μιας Γερμανικής Ευρώπης. Καταλύονται έτσι στην πράξη η ισοτιμία των μελών και οι συλλογικοί θεσμοί. Και

Τρίτον: Το Ενιαίο νόμισμα, το Ευρώ, στηρίχθηκε σε σαθρή βάση. Χωρίς δημοσιονομική ενοποίηση, χωρίς ολοκληρωμένη Κεντρική Τράπεζα, χωρίς Ευρωπαϊκή εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, η οικονομία της Ευρώπης πέφτει στα χέρια των διεθνών χρηματαγορών που υπαγορεύουν μια προ-κυκλική πολιτική με καταστρεπτικές συνέπειες για τη συνοχή της Ε.Ε. Το Ευρώ είναι ο αδύνατος κρίκος στην αλυσίδα των νομισμάτων και σε πιθανή κρίση των συναλλαγματικών ισοτιμιών θα είναι το πρώτο υποψήφιο θύμα. Είναι στο χέρι της Ε.Ε. να αντιστρέψει αυτή την ολισθηρή πορεία, ολοκληρώνοντας την οικονομική ένωση, αναβαθμίζοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς λήψης αποφάσεων και να μετατρέψει των ίδια την Ένωση σε χώρο αλληλεγγύης και ισότιμης συνεργασίας των μελών. Πέφτει στους ώμους των προοδευτικών και αριστερών κινημάτων να δημιουργήσουν τις συνθήκες μιας νέας πορείας. Η νεολαία της Ευρώπης πρέπει να δώσει ένα δυνατό παρόν σ΄ αυτόν τον αγώνα.

Γεωπολιτικές ανακατατάξεις:

Όπως όλες οι συστημικές κρίσεις, έτσι κι αυτή, συνοδεύεται από συνταρακτικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις. Η γειτονιά μας, τα Βαλκάνια και η Ν.Α. Μεσόγειος ήταν πάντα πεδίο ανταγωνισμών. Οι ανταγωνισμοί για επιρροή στην περιοχή εντείνονται τώρα που το ζήτημα των ενεργειακών δικτύων / αγωγών και της εκμετάλλευσης κοιτασμάτων φυσικού αερίου και πετρελαίου εμπλέκει όχι μόνο τις κοινωνίες της περιοχής – που κι αυτές βρίσκονται σε στάδιο μετάβασης σε νέα κοινωνικά και πολιτικά σχήματα – αλλά και τους διεθνείς παίκτες, ΗΠΑ και Ρωσία. Δυστυχώς, η Ε.Ε. δεν είναι παρούσα γιατί δεν έχει ενιαία εξωτερική πολιτική. Υπάρχουν χωριστές εθνικές πολιτικές, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Μ. Βρετανίας κ.α.

Εμείς, είτε το θέλουμε είτε όχι, είμαστε μέσα σ΄ αυτό το παιχνίδι. Οφείλουμε λοιπόν να καταστρώσουμε τη δική μας πολιτική, να αναπτύξουμε τις δικές μας συμμαχίες και να διεκδικήσουμε το ρόλο που μας ανήκει. Η άποψη ότι τώρα θα ασχοληθούμε αποκλειστικά με τα οικονομικά μας και θ΄ αφήσουμε τα εθνικά θέματα για αργότερα είναι επικίνδυνη και ανιστόρητη. Οικονομική πολιτική και εξωτερική πολιτική είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Επιμένω σ΄ αυτό το σημείο: Αν παραμελήσουμε το ρόλο μας στη διεθνή σκακιέρα, όχι μόνο δεν θα αξιοποιήσουμε οικονομικές συνεργασίες που μας παρουσιάζονται αλλά κινδυνεύουμε να βρεθούμε προ απειλητικών καταστάσεων για την εθνική μας υπόσταση. Η αλληλοεξάρτηση οικονομία – εθνικά θέματα διαμορφώνει σ΄ αυτή τη συγκυρία το περιεχόμενο του νέου πατριωτισμού.

Το Ελληνικό διακύβευμα

Η διεθνής κρίση επέδρασε στην Ελλάδα όταν η οικονομία βρισκόταν ήδη αντιμέτωπη με σοβαρή διαρθρωτικά προβλήματα, που οφειλόταν σε λανθασμένες πολιτικές επιλογές πολλών ετών πριν. Οι επιπτώσεις της ντόπιας κρίσης προστέθηκαν πολλαπλασιαστικά στο τσουνάμι της διεθνούς κρίσης, δημιουργώντας έτσι μια, άνευ προηγουμένου, κατάρρευση του οικονομικού και κοινωνικού οικοδομήματος της μεταπολίτευσης. Δεν ήταν μόνο η οικονομία μας αδύναμη να αντισταθεί στην κρίση. Ήταν και η πολιτική μας ηγεσία που βρέθηκε ανέτοιμη να σηκώσει το βάρος των διαπραγματεύσεων. Χάσαμε, τουλάχιστον, δύο ευκαιρίες να εξασφαλίσουμε μια στέρεη βάση για έξοδο από την κρίση.

Στο ξέσπασμα της κρίσης, είχαμε τη διαπραγματευτική δύναμη και ένα απροσδόκητο σύμμαχο, το ΔΝΤ, για να επιτύχουμε ένα άλλο πακέτο μέτρων, που θα συμπεριλάμβανε ευθύς εξ αρχής την αναδιάρθρωση του χρέους, ρευστότητα και ρήτρα ανάπτυξης βάση της οποίας η αποπληρωμή του χρέους θα γινόταν από το αναπτυξιακό πλεόνασμα. Θα μπορούσαμε δηλαδή να πετύχουμε μια δέσμη μέτρων ανάλογη μ΄ αυτή που εφαρμόστηκε το 1953 για το γερμανικό χρέος και στην οποία βασίστηκε το λεγόμενο γερμανικό θαύμα.

Στις εκλογές, το περασμένο έτος, όλα τα κόμματα, δεσμεύτηκαν για αλλαγή πορείας. Άλλοι μίλησαν για «απαγκίστρωση», άλλοι για επαναδιαπραγμάτευση και άλλοι για ανατροπή. Τίποτα απ΄ αυτά δεν συνέβη. Ενώ η Ευρώπη αισθανόμενη τη λαϊκή πίεση ήταν έτοιμη να δεχθεί κάποιες υποχωρήσεις, η τρικομματική κυβέρνηση επέλεξε το δρόμο της παθητικής προσαρμογής. Το παζάρι που γίνεται για μικροαλλαγές μέσα στη λογική του μνημονίου δεν συνιστά διαπραγμάτευση και είναι άνευ ουσιαστικού αποτελέσματος.

Η κατάσταση σήμερα είναι εφιαλτική. Φτώχεια, ανεργία, υπερχρέωση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, ασφυξία στην αγορά, χρεωκοπημένες επιχειρήσεις, αποσάθρωση του κρατικού μηχανισμού και ταφόπλακα στα όνειρα της νεολαίας για ένα ελπιδοφόρο αύριο. Αυτά είναι τα συντρίμμια του μνημονίου. Και τα χειρότερα είναι μπροστά μας.

Και το ερώτημα που τίθεται είναι: καλά, τόσο πολύ τους έχει τυφλώσει η ιδεοληψία τους και η μεγάλη απόσταση που έχουν πάρει από την καθημερινότητα των πολιτών ώστε να μην κατανοούν ότι η κρίση βαθαίνει, ότι δεν υπάρχει διέξοδος; Για την τρικομματική κυβέρνηση μπορεί να ισχύει αυτό. Αλλά οι αρχιτέκτονες του δόγματος Μέρκελ είναι άνθρωποι ευφυείς και γνωρίζουν ότι ανάκαμψη, όπως την εννοούμε εμείς δεν πρόκειται να έλθει. Η «λύση» που μηχανεύονται αναφέρεται σ΄ ένα σχέδιο νέου καταμερισμού εργασίας μέσα στην Ευρώπη, όπου η Ελλάδα και άλλες χώρες του Νότου θα αποτελέσουν το φθηνό εργατικό περίγυρο του Βορρά, κυρίως της Γερμανίας, και όπου ξένες επιχειρήσεις θα λειτουργούν επικερδώς, αφού πρώτα εξαγοράσουν τον ελληνικό πλούτο σε εξευτελιστικές τιμές.

Ξεκάθαρα: το διακύβευμα δεν είναι μόνο οικονομικό, αφορά το μέλλον της πατρίδας μας. Αν δεν δεχόμαστε αυτή την ταπεινωτική υποβάθμιση της χώρας μας, αν θέλουμε να κτίσουμε μια άλλη πατρίδα οφείλουμε να αντισταθούμε και να αγωνιστούμε για μια εναλλακτική πορεία. Τα κύρια χαρακτηριστικά αυτής της εναλλακτικής είναι ήδη γνωστά. Βρίσκεται στον αντίποδα της πολιτικής του μνημονίου όπου το χάσμα ανάμεσα στην κατανάλωση και την παραγωγή κλείνει με εσωτερική υποτίμηση, δηλαδή με δραστική μείωση του βιοτικού επιπέδου. Για μας η εξίσωση λύνεται με αύξηση της παραγωγής και στήριξη του κοινωνικού κράτος. Η ανάπτυξη όμως που έχουμε υπόψη μας δεν έχει καμία σχέση με τη νεοφιλελεύθερη άποψη ότι πάμε εκεί που μας πάνε οι αγορές. Για μας ανάπτυξη είναι μια βαθύτατα πολιτική διαδικασία, όπου η πολιτεία προσδιορίζει την κατεύθυνση – ποια οικονομία θέλουμε – και καθορίζει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα κινηθούν οι δυνάμεις της αγοράς.

Βάσει αυτής της διαδικασίας είναι ο αποκεντρωμένος δημοκρατικός προγραμματισμός που έχει στη διάθεσή του ισχυρά εργαλεία υλοποίησης του έργου: Ισχυρός τραπεζικός πυλώνας δημοσίου συμφέροντος, αποτελεσματική εποπτεία του τραπεζικού συστήματος, μηχανισμός διοχέτευσης πόρων στην πραγματική οικονομία και δημόσια εποπτεία στις επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας, ιδιαίτερα σε αναπτυξιακές υποδομές και δίκτυα.

Δεν πρέπει να υποτιμούμε τις δυσκολίες που θα συναντήσουμε. Ο αγώνας θα είναι διμέτωπος: Από τη μια μεριά οι δανειστές μας που τους έχουμε κακομάθει και από την άλλη το ντόπιο και κλειστό κύκλωμα (παρα) εξουσίας που στάθηκε πάντα απέναντι σε κάθε προσπάθεια απελευθέρωσης των παραγωγικών δυνατοτήτων του τόπου μας. Το κύκλωμα θα αντιδράσει πεισματικά, αλλά δεν χωράει συμβιβασμός. Η ρήξη με αυτό το κύκλωμα είναι αναγκαία.

Με ερωτούν: είναι όμως αυτό το σχέδιο εφικτό; Τους απαντώ ανεπιφύλακτα : Ναι, είναι εφικτό. Τα περιθώρια διαπραγματεύσεων είναι σημαντικά. Αύριο θα είναι ακόμα μεγαλύτερη.

Το σχέδιο είναι εφικτό, βέβαια, κάτω από προϋποθέσεις: Πρώτον: Να αποβάλλουμε το φοβικό σύνδρομο που έχει μπει στο πετσί μας από τη θεραπεία σοκ που έχουμε υποβληθεί από τη μνημονιακή προπαγάνδα.

Δεύτερον: να αναπτύξουμε συμμαχίες μέσα στην Ευρώπη σε επίπεδο πολιτικό αλλά και σε επίπεδο κοινωνικών κινημάτων και

Τρίτον: να δημιουργήσουμε ένα αρραγές κοινωνικό μέτωπο, αποφασισμένο να δώσει τη μάχη για μια καλύτερη πατρίδα. Μια μάχη που οφείλει να κερδίσει και θα την κερδίσει.

Προσοχή στην περιμετρική Σάμου..!

Οι έντονες βροχοπτώσεις δημιούργησαν κατολισθήσεις σε 2 σημεία της Περιμετρικής οδού της πρωτεύουσας. Η μεγαλύτερη έχει μπλοκάρει το ένα ρεύμα κυκλοφορίας στην περιοχή όπου δεν έχει ολοκληρωθεί το έργο, με τη δημιουργία τοιχίου αντιστήριξης. 

Υπάρχει σήμανση που οδηγεί τα οχήματα που κινούνται προς Καλάμι και Νοσοκομείο, να εισέλθουν στο αντίθετο ρεύμα, γι αυτό, μέχρι να υπάρξει αντιμετώπιση της κατάστασης, προσοχή και χαμηλές ταχύτητες.
samiakonvima


 

Nάιλον ντέφια, ψόφια κέφια της Μαργαρίτας Ικαρίου

Τσίκνισε η Πέμπτη. Δεν ψήθηκαν καλά οι αλογοκεφτέδες και βρώμισε ο τόπος από το DNA της καβαλίνας.

Όλα μοστράρονται απλόχερα στου καθημερινού «παζαρέματος» τους πάγκους. Το ανθρώπινο κρέας, λαχταριστό, στάζει αίμα και ηδονή από το τσιγκέλι της τηλοψίας. Η αξιοπρέπεια καίγεται και μυρίζει, τσικνισμένη, στα μαγκάλια της ανεργίας και στα κάρβουνα της υπο-απασχόλησης. Υπάνθρωποι νέμονται την επιβίωση ενός ολάκερου λαού…

Με νάιλον ντέφια και ψόφια κέφια, βγήκαν πάλι στο δρόμο οι αμασκάρευτοι μασκαράδες. Οι πραγματικοί, με την κοστουμάτη αμφίεση, προτιμούν τους… θώκους! «Ε, ρε γλέντια», που θα λεγε με τη χαρακτηριστική φωνή του ο Καραγκιόζης-προτού το όνομά του γίνει τίτλος τιμής για ορισμένους…

Άνευρα, παθητικά και μίζερα ακόμη και τα αποκριάτικα σκωπτικά με τις φαλλικές αναφορές. Χάθηκε η σπιρτάδα παλαιότερων γενιών που ξεσπούσαν σε διονυσιακού τύπου δρώμενα, τις χρόνιες αναστολές τους. Πού έμπνευση στην ανέμπνευστη εποχή της ανοχής, της αντοχής και της συνενοχής;

Σέρνονται στο άρμα της εξουσίας όλα τα αθύρματα, ενόσω με αθυροστομία εκτονώνουμε τα βιωματικά μας απωθημένα. Έχοντας επίγνωση της συμμετοχής στη συνενοχή, λόγω νωθρότητας, αδιαφορίας και ανοχής.

Η αποκριάτικη διάθεση ωστόσο, παραμένει στο κυνο-βούλιο. Φημολογείται εντόνως πως αλλάζει ο «Μανωλιός», ασχέτως αν θα βάλει και πάλι τα παλιά του ρούχα αλλιώς. Ο ανασχηματισμός, σαν τον Καρνάβαλο, θα βγει υπό πομπή στις ρούγες να πλανέψει τα πλήθη πετώντας τους ληγμένες, περιτυλιγμένες σοκολάτες. Υπό τους ήχους της… σάμπα, θα ξαναχορέψουν οι… τσάμπα (μάγκες).

Ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες αναφέρουν ωστόσο, πως δεν θα παρελάσει τελικώς τη φετινή αποκριά ο βασιλεύς των μασκαράδων. Φοβάται να κυκλοφορήσει στους δρόμους; Ή μήπως -εν όψει νέων πολιτικών αναμοχλεύσεων- θεωρηθεί προβοκατόρικη ενέργεια η περιήγησή του;

Στο γαϊτανάκι της κρίσης, τραβάει τις κορδέλες και τα μαλλιά του, ο πένητας. Ανάστατος και φοβισμένος. Άστεγος και πεινασμένος. Φυλάει τις εναπομείνασες πενταροδεκάρες του και φιλάει λερές ποδιές για ένα πενιχρό βοήθημα ή μια θέση στα 5μηνα προγράμματα απασχόλησης. Στέγνωσε η αγορά που δακρυρροεί, έτοιμη να ξεπουλήσει την πραμάτεια της όσο-όσο και να κατεβάσει ρολά, μη αντέχοντας άλλη συμπίεση.

Δεν έχει τι να βάλει, η Λέγκω-γριά στο καρναβάλι… Η τσαμπούνα με τα βωμολοχικά διονυσιακά άσματα, της ζαλίζει το κεφάλι. Οι μασκαρεμένοι, που τους συνήθισε να κυβερνούν το δημόσιο βίο επί μακρόν, της φαίνονται γνώριμοι και πολύ ράθυμοι. Το πιπέρι και αυτούς που το τρίβουν, το βαρέθηκε. Βγάζει γλώσσα στα σύγχρονα μασκαραλίκια.

Βγάζει γλώσσα σε όσους θεωρούν ανόητες και ξεπερασμένες συμπεριφορές την αξιοπρέπεια και την κοινωνική αλληλεγγύη. Σε όσους θεωρούν καταδικασμένο όποιον ζει «δίχως καβάντζα καμιά» που θα ‘λεγε κι ο Νικόλας Άσιμος, πριν γίνει ιδανικός αυτόχειρας…

Σχετικά με την Συγγραφέα: H Μαργαρίτα Ικαρίου είναι αρχισυντάκτρια της ηλεκτρονικής εφημερίδας “@…τύπως”. Δημοσιογράφος με μακρά εμπειρία και συγγραφέας βραβευμένη από την Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών.

Αριστούχος Απόφοιτος της Σχολής Νομικών Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου Σπουδών στις Οικονομικές Επιστήμες.
a-typos.gr

Βρέθηκε το γονίδιο που επαναφέρει έναν γηρασμένο εγκέφαλο σε εφηβικό

Είναι προφανές ότι ο εγκέφαλος λειτουργεί καλύτερα όταν ο άνθρωπος βρίσκεται στην εφηβεία, υπό την έννοια ότι μαθαίνει πιο εύκολα και επουλώνεται πιο γρήγορα απ’ ότι σε μεγαλύτερη ηλικία, κάτι που νοιώθουμε όλοι μας όσο περνούν τα χρόνια. Επομένως, δε θα μας πείραζε να μπορούσαμε να επαναφέρουμε το μυαλό μας στην κατάσταση που ήταν τότε.

Σύμφωνα με ερευνητές του Yale University, ο εγκέφαλος γίνεται πιο σταθερός και άκαμπτος με την πάροδο των χρόνων επειδή ενεργοποιείται το γονίδιο Nogo Receptor 1, το οποίο παρατηρήθηκε ότι ευθύνεται για τη σταδιακή επιβράδυνση των συναπτικών συνδέσεων μεταξύ των νευρώνων. Αποτέλεσμα αυτής της επιβράδυνσης είναι η “ωρίμανση” του εγκεφάλου.

Για να επαληθεύσουν τους ισχυρισμούς τους, μπλόκαραν τη λειτουργία του γονιδίου σε γηρασμένα ποντίκια και παρατήρησαν ότι ο εγκέφαλος τους επανέκτησε την πλαστικότητα που είχε όταν ήταν νεώτερα. Στη συνέχεια παρατήρησαν ότι αναρρώνουν από εγκεφαλικές βλάβες το ίδιο γρήγορα με τα νεαρά ποντίκια, ενώ έμαθαν να εκτελούν πολύπλοκες διεργασίες πολύ πιο γρήγορα από άλλα γηραιά ποντίκια με ενεργοποιημένο το συγκεκριμένο γονίδιο.

Ακόμη, μια πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση για το Nogo Receptor 1 είναι ότι επιβραδύνει την απώλεια μνήμης στον “ώριμο” εγκέφαλο, με αποτέλεσμα να είναι πιο δύσκολο να ξεπεραστεί μια τραυματική ανάμνηση σε όσους εγκεφάλους είναι ενεργοποιημένο.

Τα αποτελέσματα της έρευνας αναμένεται ότι θα φανούν ιδιαίτερα χρήσιμα για την αντιμετώπιση και αποκατάσταση τραυματισμένων εγκεφάλων (π.χ. από εγκεφαλικό επεισόδιο, μετατραυματικό στρες κλπ.).
alttherapy

ΕΙΣΕΒΑΛΑΝ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ - Αρπαξαν 4.800€ από ζευγάρι ηλικιωμένων

Τον τρόμο στα χέρια ληστών έζησε λίγο μετά τα μεσάνυχτα ένα ηλικιωμένο ζευγάρι στην Αμάρυνθο Ευβοίας.

Τρεις άγνωστοι παραβίασαν με βαριοπούλα την εξώπορτα οικίας, όπου διέμενε το ηλικιωμένο ζευγάρι και με την απειλή μαχαιριού, τούς άρπαξαν 4.800 ευρώ, ενώ τους τραυμάτισαν ελαφρά.

Ο ηλικιωμένος διακομίστηκε σε νοσοκομείο για παροχή πρώτων βοηθειών, ενώ οι δράστες διέφυγαν.
inews

Παρέμβαση της Λούκας Τ. Κατσέλη στη διεθνή διημερίδα “Έξοδος από την Κρίση: Η Πρόκληση της Εναλλακτικής Πορείας”

Αγαπητές φίλες και φίλοι,

Δεν υπάρχουν περιθώρια ολιγωρίας και αδράνειας. Η ανθρωπιστική κρίση βαθαίνει καθημερινά. 1,5 εκατ. συμπολίτες μας είναι άνεργοι. Ακόμα κι αυτοί που έχουν κάποιο εισόδημα δεν μπορούν να καλύψουν στοιχειώδεις δαπάνες για τρόφιμα, φάρμακα, στέγη. Τα μεσαία εισοδηματικά στρώματα φτωχοποιούνται. Χιλιάδες επιχειρήσεις κλείνουν. Αυτές που στέκονται ακόμα στα πόδια τους στραγγαλίζονται από την έλλειψη ρευστότητας και την γραφειοκρατία. Η αγορά είναι νεκρή. Οι προοπτικές είναι ακόμη χειρότερες. Είναι η στιγμή να πούμε όλοι μαζί: φθάνει πια. Μέχρις εδώ. Και να πάμε από τα λόγια στη δράση.

Συμπεράσματα Διημερίδας:

Ως η τελευταία ομιλήτρια αυτού του διημέρου, θα ήθελα να συνοψίσω αυτά που θεωρώ ως βασικά συμπεράσματα από τις εισηγήσεις των εκλεκτών συναδέλφων και συνομιλητών. Να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις και προτάσεις για τα άμεσα βήματα που πρέπει να γίνουν, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για ένα ευρύτατο κοινωνικό μέτωπο ανατροπής της ακολουθούμενης αδιέξοδης πολιτικής και πορείας.

Πρώτο συμπέρασμα: υπάρχει σύγκλιση απόψεων ως προς τη διάγνωση της κρίσης.

Η κρίση δεν είναι μόνο κρίση της Ελλάδας, της Ισπανίας η της Ιρλανδίας, αλλά μια βαθειά ενδογενής συστημική κρίση που έχει τις ρίζες της:

α) στην ενδυνάμωση ενός ανεξέλεγκτου παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος που, στο κυνήγι υψηλών αποδόσεων, αφέθηκε να αποσταθεροποιήσει κράτη και κοινωνίες,

β) στην οικοδόμηση μιας ανολοκλήρωτης και ασύμμετρης Ευρωζώνης, μιας Ευρωζώνης που χωρίζεται σε πλεονασματικές και ελλειμματικές χώρες, που δεν διαθέτει μακροπρόθεσμη στρατηγική ή κατάλληλα θεσμικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά κρίσεις. Μια Ευρωζώνη, επομένως, ευάλωτη στις νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες και στα κελεύσματα του κυρίαρχου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και της κας Μέρκελ.

γ) σ’ ένα σημαντικό έλλειμμα δημοκρατίας και κοινωνικής και πολιτικής αντιπροσώπευσης τόσο στην Ελλάδα όσο και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη που διευρύνθηκε καθώς, κατ’ όνομα προοδευτικές πολιτικές ηγεσίες, αποκόπηκαν από τη λαϊκή τους βάση, εναγκαλίσθηκαν την κυρίαρχη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία και συχνά γεύτηκαν το μέλι που τους προσέφεραν κυρίαρχες ελίτ και ένα κλειστό κύκλωμα παραεξουσίας.

Αποτέλεσμα της συστημικής αυτής κρίσης υπήρξε τόσο το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης το 2007 όσο και η επιβολή της πολιτικής της λιτότητας και της εσωτερικής υποτίμησης στην Ευρώπη από το 2009 . Το μείγμα πολιτικής που επεβλήθη από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις , την Τροικα και το ΔΝΤ, δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων ιδεοληψιών, αλλά αποτέλεσμα της επικυριαρχίας στο πολιτικό σύστημα δυνάμεων που επηρεάζονται αν όχι εκπροσωπούν κυρίαρχα οικονομικά συμφέροντα .

Δύο παραδειγματα αρκούν. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα, μετά την κατάρρευση της φούσκας των ακινήτων στις ΗΠΑ, βρέθηκε στο στόχαστρο όλων των Δυτικών κοινωνιών. Τι έκανε; Αντεπιτέθηκε. Εβαλε εκείνο στο στόχαστρο κράτη και κοινωνίες ακόμα και αυτούς που το είχαν στηρίξει. Μέσω συμμαχιών με ηγετικές πολιτικές δυνάμεις, περιόρισε στο ελάχιστο τις ζημιές του, διασφαλίζοντας στήριξη και σημαντικές αποζημιώσεις. Το Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα ξεφορτώθηκε ελληνικά ομόλογα αξίας 130 δις σε δύο μόλις χρόνια και μόνο όταν η διαδικασία αυτή ολοκληρώθηκε, προωθήθηκε η πρώτη απόφαση για αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους τον Οκτώβριο του 2011. Και η αναδιάρθρωση συνοδεύτηκε με ανακεφαλαιοποίηση από δημόσιους πόρους, αντίθετα απ’ ό,τι έγινε για ιδιώτες ή ΝΠΔΔ που είχαν την κακή τύχη να εμπιστευθούν το δημόσιο και να επενδύσουν σε Ελληνικά ομόλογα και να χάσουν τη μισή τους περιουσία.

Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι παρά τα αρνητικά αποτελέσματα της ακολουθούμενης πολιτικής της βίαιης λιτότητας, αυτή όχι μόνο συνεχίσθηκε αμείωτη αλλά το πεδίο εφαρμογής της διευρύνθηκε γρήγορα από τον δημόσιο στον ιδιωτικό τομέα, με κύριο στόχο την κατάργηση συλλογικών διαπραγματεύσεων, των συλλογικών συμβάσεων, των εργασιακών δικαιωμάτων και του Ευρωπαικού κοινοτικού κεκτημένου, παράλληλα με την πίεση για ιδωτικοποιήσεις fast track. Δημιουργoύνται μ’ αυτό τον τρόπο οι προϋποθέσεις για μια τεράστια αναδιανομή πόρων από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους στο Ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και τίθενται τα θεμέλια για μια ζώνη ευρώ φθηνής εργασίας όπου Ευρωπαικές, κυρίως Γερμανικές πολυεθνικές επιχειρήσεις που δανείζονται με πολύ χαμηλά επιτόκια ,θα αποκομίζουν μεγαλύτερα κέρδη αφού πρώτα αγοράσουν περιουσιακά στοιχεία σε εξευτελιστικές τιμές.

Η συστημική αυτή κρίση έπληξε την Ελλάδα σε μια περίοδο που είχε ήδη εγκλωβιστεί, από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, σε μια δική της παγίδα, την παγίδα παραγωγικής αποσάθρωσης. Μια Ελλάδα που στο όνομα του εκσυγχρονισμού είχε βάλει σε δεύτερη προτεραιότητα το πιεστικό αίτημα για παραγωγική αναδιάρθρωση, για αναβάθμιση των ανταγωνιστικών της πλεονεκτημάτων, για αύξηση της προστιθέμενης αξίας, για δημιουργία θέσεων εργασίας. Επομένως, για την Ελλάδα, πρέπει να ληφθούν υπόψη και οι δυο διαστάσεις της κρίσης: η γενικότερη Ευρωπαϊκή, αν όχι παγκόσμια συστημική κρίση, και η Ελληνική διάστασή της, δηλαδή η κρίση του παραγωγικού ελλείμματος και της παραγωγικής αποσάθρωσης.

Δεύτερο συμπέρασμα: υπήρξε πλήρης ταύτιση απόψεων ότι το πρόγραμμα αυτό όχι μόνο εξαθλιώνει χιλιάδες νοικοκυριά και επιχειρήσεις αλλά ότι ακυρώνει αντί να επισπεύδει την έξοδο της χώρας από την κρίση . Bυθίζει την οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, πάγωμα πληρωμών, αδυναμία εξυπηρέτησης οφειλών και διεύρυνση των δανειακών μας υποχρεώσεων. Το φάρμακο αυτό πραγματικά σκοτώνει.

Τρίτο συμπέρασμα: υπήρξε σύγκλιση απόψεων και ως προς τις βασικές συνιστώσες μιας εναλλακτικής στρατηγικής και πορείας. Μιας πορείας που δεν θα είναι εύκολη αλλά θα απαιτήσει πολλή δουλειά, ρήξεις με αντιλήψεις και πρακτικές του χθες και πολυεπίπεδες συνεργασίες τόσο σε εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό κι διεθνές επίπεδο. Μια εναλλακτική πορεία όμως που θα δώσει διέξοδο, ελπίδα και αναπτυξιακή προοπτική. Μια εναλλακτική πορεία που θα κατοχυρώνει αντί να καταπατά βασικά κοινωνικά δικαιώματα, θα εξασφαλίζει ένα δίχτυ στοιχειώδους ασφάλειας και αξιοπρεπούς διαβίωσης, αντί να παράγει φτώχεια και ανισότητες και θα διευρύνει τους συμμετοχικούς δημοκρατικούς θεσμούς, αντί να τους αποδυναμώνει και να τους απαξιώνει.

Αν όλοι πιστεύουμε, φίλες και φίλοι, ότι πρέπει να συγκροτηθεί ένα κοινωνικό μέτωπο ανατροπής, είναι αναγκαίο, όπως υπενίχθηκαν χθες και σήμερα πολλοί ομιλητές , να γίνουν ορατές και αξιόπιστες οι διαχωριστικές γραμμές, ανάμεσα στην ακολουθούμενη και την εναλλακτική στρατηγική, ανάμεσα σε μια νεοφιλελεύθερη ή δεξιά πρόταση και σε μια πραγματικά προοδευτική , Αριστερή πρόταση .

Ποιες είναι τελικά αυτές οι διαχωριστικές γραμμές;

Πρώτον: είπαν χθες ο Γιάννης Δραγασάκης και σήμερα ο Χάρης Καστανίδης, η υπεράσπιση και προάσπιση της δημοκρατίας αποτελεί προϋπόθεση για έξοδο από την κρίση. Μια δημοκρατία που θα προάγει τη διαφάνεια και τους συμμετοχικούς θεσμούς, θα ενισχύει λαϊκές πρωτοβουλίες, θα εκσυγχρονίζει και αναβαθμίζει τη λειτουργία της Βουλής και της Δικαιοσύνης, θα σπάει τα κλειστά δίκτυα επιρροής εξωθεσμικών παραγόντων στην άσκηση πολιτικής. Πάνω απ΄ όλα, μια δημοκρατία που θα κρατά ανοικτές τις πόρτες και τα παράθυρα για τους πολίτες ώστε να αισθάνονται ότι τους ανήκει. Μόνο τότε θα είναι δυνατή η κινητοποίηση παραγωγικών δυνάμεων, η αξιοποίηση ανθρώπινου δυναμικού, η αύξηση της παραγωγικότητας, η προώθηση μεταρρυθμίσεων.

Δεύτερον: η κοινωνική πολιτική δεν αποτελεί «φιλανθρωπία». Αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας αναπτυξιακής και οικονομικής πολιτικής που διευρύνει τις ευκαιρίες για όλους, δημιουργεί πλούτο, προστιθέμενη αξία και θέσεις εργασίας αλλά και κατοχυρώνει βασικά κοινωνικά δικαιώματα με πρώτο και πιο σημαντικό το δικαίωμα στην εργασία. Η κατοχύρωση αυτού του δικαιώματος, του δικαιώματος στην εργασία, προάγει και τα άλλα βασικά δικαιώματα δηλαδή το δικαίωμα σ’ ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης και σε ισότιμη, ανοικτή πρόσβαση στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και στην εκπαίδευση. Δεν μπορεί να υπάρξει εναλλακτική προοδευτική στρατηγική αν δεν προταχθεί, ως αναφαίρετο κοινωνικό δικαίωμα, το δικαίωμα στην εργασία.

Τρίτον: η αγορά πρέπει να υποταχθεί στη δημοκρατία και όχι η δημοκρατία στην αγορά. Επιβάλλεται επομένως η ισχυροποίηση και αναμόρφωση της δημοκρατίας απέναντι στις αγορές. Αυτό σημαίνει μεταξύ άλλων ενίσχυση της διαπραγματευτικής δύναμης του εργαζόμενου, του καταναλωτή, του δανειολήπτη στην αγορά εργασίας, προϊόντων, κεφαλαίου, δηλαδή ενίσχυση και όχι αποδόμηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ισχυροποίηση και αναμόρφωση και όχι απαξίωση συλλογικοτήτων, όπως του συνδικαλιστικού, του καταναλωτικού και του συνεταιριστικού κινήματος.

Τέταρτο συμπέρασμα: υπήρξε σύγκλιση απόψεων και ως προς τις προτεραιότητες μιας εναλλακτικής βιώσιμης στρατηγικής οικονομικής ανασύνταξης για έξοδο της χώρας από την κρίση. Μιας στρατηγικής που θα θέτει ως προτεραιότητα την έξοδο της χώρας από το παραγωγικό έλλειμμα και την παραγωγική αποσάθρωση.

Φίλες και φίλοι,

Το ζήτημα της “ανάπτυξης” είναι βαθύτατα πολιτικό. Ανάπτυξη δεν είναι η αύξηση του εισοδήματος που επιτυγχάνεται από κερδοσκοπικές δραστηριότητες, αγοραπωλησίες τίτλων στις αγορές ή στο χρηματιστήριο, υπερτιμολογήσεις προϊόντων και υπηρεσιών, αύξηση της κατανάλωσης που χρηματοδοτείται από δανεικά.

Ανάπτυξη υπάρχει μόνο όταν υπάρχει διεύρυνση της εγχώριας παραγωγής και παραγωγική αναδιάρθρωση, τεχνολογικός μετασχηματισμός, καινοτομία και μάλιστα προς εμπορεύσιμα, ποιοτικά προϊόντα και υπηρεσίες για τα οποία υπάρχει ζήτηση, όπως μας επεσήμανε ο Κώστας Γάτσιος.

Η παραγωγική αναδιάρθρωση δεν επιτυγχάνεται με νομοθετήματα και υπουργικές αποφάσεις, από πάνω προς τα κάτω. Προϋποθέτει την ύπαρξη ενός μακρόπνοου Εθνικού Προγράμματος Ανασύνταξης σε εθνικό και περιφερειακό επίπεδο που θα θέτει όχι μόνο κατευθύνσεις αλλά και μετρήσιμους στόχους σε βάθος χρόνου. Απαιτεί όμως την κινητοποίηση τοπικών αναπτυξιακών δυνάμεων που σήμερα παραμένουν αδρανοποιημένες, μέσω μιας διαδικασίας δημοκρατικού προγραμματισμού.

Προϋποθέτει επίσης σημαντικές τομές στο φορολογικό σύστημα, στο θεσμικό περιβάλλον που διέπει την επιχειρηματικότητα και στο πλαίσιο ανταγωνισμού, ώστε να ανοίξουν οι αγορές που παραμένουν κλειστές, να σπάσουν τα καρτέλ και να υπάρξει επιτέλους ένα απλό, ένα φιλικό και σταθερό θεσμικό πλαίσιο για επενδύσεις, ανάπτυξη και λειτουργία επιχειρηματικών δραστηριοτήτων.

Ποιος θα επενδύσει όταν για ένα μικρό έργο αφαλάτωσης στη Χάλκη απαιτήθηκαν 2 Υπουργικές Αποφάσεις, 2 Κοινές Υπουργικές Αποφάσεις, 38 Διοικητικές Αποφάσεις ενώ η τελευταία απόφαση του τμήματος Βιομηχανικής Ανάπτυξης της Περιφέρειας Ν. Αιγαίου έκανε αναφορά σε 87 Φύλλα Κυβέρνησης; Η απλούστευση διαδικασιών αδειοδότησης και λειτουργίας των επιχειρήσεων, η θεσμική επαναρρύθμιση αποτελεί το κυριότερο ζητούμενο για την στήριξη των επενδύσεων.

Η αναδιάρθρωση και διεύρυνση της παραγωγικής βάσης απαιτεί, επίσης, την ύπαρξη σύγχρονων μηχανισμών και εργαλείων διοχέτευσης ρευστότητας στην πραγματική οικονομία, αναπτυξιακής χρηματοδότησης και μικροπιστώσεων. Αυτό επιβάλλει τη δημιουργία ενός “ισχυρού τραπεζικού πυλώνα δημοσίου συμφέροντος” για να υπάρξει ανταγωνισμός, προστασία καταναλωτών αλλά κυρίως διοχέτευση πόρων στην πραγματική οικονομία που στην ελληνική πραγματικότητα αποτελείται από μικρές επιχειρήσεις. Αυτό αποτελεί άμεση προτεραιότητα. Όπως σωστά επεσήμανε ο Δ. Παπαδημητρίου οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν “τη μεγάλη τους τράπεζα” για να αντιμετωπίσουν την κρίση. Στη χώρα μας πρέπει να εγγυηθούμε ότι οι παραγωγικές και εξαγωγικές επιχειρήσεις έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση Μπορεί αυτή να εξασφαλισθεί με τη δημιουργία ενός Ειδικού Ταμείου Ρευστότητας που θα αντλεί πόρους, μεταξύ άλλων, από την επιβολή ποσοστού παρακράτησης επί των δημοσίων πόρων που διατίθενται για την ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών.

Απαιτεί, τέλος, απεγκλωβισμό από ιδεοληψίες του παρελθόντος, ιδεοληψίες που όλοι μας κουβαλάμε: ότι η επιχειρηματικότητα εξισώνεται αναγκαστικά με την κερδοσκοπία, ότι οι ιδιωτικοποιήσεις αποτελούν πανάκεια, ότι η λειτουργία δημόσιων επιχειρήσεων εγγυάται αυτόματα την εξυπηρέτηση του δημοσίου συμφέροντος. Η εμπειρία των τελευταίων δεκαετιών, τόσο διεθνώς όσο και στην Ελλάδα, έχει οδηγήσει στην κατάρρευση αυτών των μύθων.

Η αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης, δεν μπορεί όμως να επιτευχθεί όταν η χώρα βρίσκεται εγκλωβισμένη στη διπλή παγίδα της χρεοκοπίας και της λιτότητας. Κανένας δεν διακινδυνεύει να επενδύσει όταν γνωρίζει ότι, τα επόμενα χρόνια, τα ετήσια έσοδα δεν επαρκούν για την εξυπηρέτηση του χρέους και ότι η οικονομία βρίσκεται σε βαθειά ύφεση.

Επομένως, δύο βασικές συνιστώσες της εναλλακτικής στρατηγικής οικονομικής ανασύνταξης αποτελούν: α) η μείωση του σωρευμένου χρέους και η «εισαγωγή ρήτρας ανάπτυξης» με δημοσιονομική αναδόμηση καθώς και β) η ανατροπή του δόγματος Μέρκελ, δηλαδή της πολιτικής της βίαιης λιτότητας, της ύφεσης και της αδιέξοδης και καταστροφικής εσωτερικής υποτίμησης.

Δημοσιονομική προσαρμογή δεν μπορεί να επιτευχθεί με μείωση μισθών και συντάξεων, επιβολή υπέρογκων έμμεσων φόρων, συμπεριλαμβανομένου και υψηλού ΦΠΑ, ούτε με την ουσιαστική δήμευση περιουσίας μέσω επιβολής εξοντωτικής φορολογίας στα ακίνητα. Η απαραίτητη δημοσιονομική προσαρμογή μπορεί να γίνει με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, την πάταξη της φοροδιαφυγής και του λαθρεμπορίου, την ηλεκτρονική διασύνδεση όλων των οικονομικών υπηρεσιών και βάσεων δεδομένων, την αναμόρφωση της φορολογικής διοίκησης. Μπορεί να γίνει και με αυστηρή εφαρμογή προϋπολογισμού προγραμμάτων και υπηρεσιών για όλους τους φορείς της Γενικής Κυβέρνησης

Παράλληλα πρέπει να στηριχθεί η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών, να κινηθεί η αγορά, να μειωθεί η ανεργία. Μόνο τότε θα υπάρξουν φορολογικά έσοδα και εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτό μπορεί να γίνει, σε πρώτη φάση, και ευνοϊκή ρύθμιση δανείων για καταναλωτές και επιχειρήσεις, με την καταπολέμηση αδιαφανών και αθέμιτων πρακτικών στην τιμολόγηση προϊόντων και υπηρεσιών. Κυρίως όμως μπορεί να επιτευχθεί με την προώθηση από το κράτος, που θα λειτουργεί ως Εργοδότης Ύστατης Προσφυγής, ενός προγράμματος δημιουργίας θέσεων κοινωφελούς εργασίας, χρηματοδοτούμενο από το ΕΣΠΑ, δηλαδή ενός “Προγράμματος Αλληλέγγυας Εργασίας”, όπως το ανέπτυξε η Ράνια Αντωνοπούλου.

Σταδιακά θα πρέπει να υπάρξει αποκατάσταση των χαμηλών συντάξεων, αλλά και βελτίωση μισθών και εισοδημάτων, στο μεν δημόσιο τομέα στη βάση ενός σύγχρονου μισθολογίου και στον ιδιωτικό στη βάση της εξέλιξης της παραγωγικότητας, ιδιαίτερα στον εμπορεύσιμο τομέα της οικονομίας.

Πέμπτο συμπέρασμα: υπάρχει ουσιαστική σύγκλιση απόψεων για μια ριζοσπαστική θεσμική επαναρρύθμιση και επαναθέσπιση των πυλώνων της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας, δηλαδή της Βουλής και της Δικαιοσύνης με χειραφέτηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και υλοποίηση μιας φιλόδοξης διοικητικής μεταρρύθμισης.

Το σημερινό σύστημα δεν μπορεί πλέον να διοικηθεί, πόσο μάλλον να παράγει αποτελέσματα: Τα 15 σημερινά Υπουργεία εξασκούν 23.142 αρμοδιότητες, ενώ δομούνται σε 149 Γενικές διευθύνσεις, 886 Διευθύνεις και 3720 Τμήματα. Υπάρχουν 6500 Κώδικες στον προϋπολογισμό, 7445 μέλη διοικητικών συμβουλίων και 14 διαφορετικοί τρόποι για πρόσληψη στη δημόσιο.

Κοινωνικό Μέτωπο και Συμπαράταξη Δυνάμεων

Πώς αυτά τα συμπεράσματα, που συγκροτούν τη βάση μιας εναλλακτικής, προοδευτικής στρατηγικής, μπορούν να αποτελέσουν όπλα στη φαρέτρα μας για τη συγκρότηση ενός κοινωνικού μετώπου ανατροπής; Η κατάσταση είναι δραματική. Μπορούμε να βάλουμε φρένο σ’ αυτό τον κατήφορο; Πιστεύω ότι μπορούμε.

Πρώτον αν αποδομηθεί η προπαγάνδα ότι η ακολουθούμενη πολιτική αποτελεί μονόδρομο. Ότι δεν υπάρχει αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση. Το διήμερο αυτό απέδειξε το αντίθετο: υπάρχει εναλλακτική και υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι που μπορούν να την αναπτύξουν και να την τεκμηριώσουν. Πρέπει όμως να οργανωθούμε αποτελεσματικά ώστε να πεισθεί ο κόσμος για αυτό. Γιατί οι μηχανισμοί προπαγάνδας δουλεύουν ασταμάτητα.

Ας γίνει η σύναξη αυτή σήμερα στη Αθήνα, η αφετηρία μιας σειράς παρόμοιων εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα που θα κινητοποιήσουν κόσμο, θα εμπλουτίσουν το περιεχόμενο της εναλλακτικής πολιτικής πρότασης που αναπτύχθηκε και θα διευκολύνουν τη δημιουργία ενός ριζοσπαστικού κοινωνικού μετώπου ανατροπής. Για το σκοπό αυτό θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα κεντρικό συντονιστικό σχήμα που θα οργανώσει παρόμοιες εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα, με την υποστήριξη και των δύο Ινστιτούτων που πήραν αυτήν την πρωτοβουλία.

Χρειάζεται όμως ένα δεύτερο βήμα: Να δοθεί ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ότι η εναλλακτική αυτή πρόταση μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μια προγραμματική συμφωνία αριστερών, οικολογικών, σοσιαλιστικών και προοδευτικών δυνάμεων για την ανατροπή της ακολουθούμενης αδιέξοδης μνημονιακής πολιτικής.

Το κοινωνικό μέτωπο χρειάζεται πολιτική έκφραση.

Πιστεύω ακράδαντα ότι επείγει η συγκρότηση μιας πολιτικής συμπαράταξης προσώπων, προσωπικοτήτων, δικτύων και κομμάτων που προέρχονται από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, διαδρομές και βιώματα, που διατηρούν την αυτοτέλειά τους, αλλά ενώνουν τις δυνάμεις τους στη βάση μιας ελάχιστης προγραμματικής συμφωνίας. “Ένας μεγάλος αστερισμός δυνάμεων” όπως είπε ο Αλέξης Τσίπρας που δεν θα χάσει την αυθεντικότητά του γιατί θα έχει υπάρξει εκ των προτέρων ο απαραίτητος διάλογος, η αντιπαράθεση και η σύνθεση απόψεων. Η συγκρότηση μιας τέτοιας πολιτικής συμπαράταξης θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, ώστε το κοινωνικό κίνημα ανατροπής να αποκτήσει αξιόπιστη κυβερνητική προοπτική, κυβερνησιμότητα.

Θα ανατρέψει την στατική αριθμητική του χθες. Θα δώσει φωνή σε περιθωριοποιημένα στρώματα και πολιτική έκφραση σε μεσαία στρώματα που βιώνουν τη «φτωχοποίηση» τους, αλλά μένουν χωρίς πολιτική αντιπροσώπευση.

Θα διευρύνει σημαντικά τη διαπραγματευτική μας δύναμη σε σχέση με τους πιστωτές μας. Γιατί θα υπάρξει επιτυχής έκβαση στις διαπραγματεύσεις μόνο αν οι πιστωτές μας γνωρίζουν πως από την άλλη μεριά του τραπεζιού υπάρχει μια αποφασισμένη ομάδα με ξεκάθαρη εντολή ανατροπής της ακολουθούμενης πολιτικής. Θα συμβάλει επίσης στην ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στις διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα που είναι πιο φλέγοντα από ποτέ.

Θα αναπτερώσει το συλλογικό μας φρόνημα καθώς θα μας επιτρέψει ν’ αποτινάξουμε το φοβικό σύνδρομο ενός ηττημένου λαού που δεν διεκδικεί τίποτα. αλλά υποτάσσεται στα κελεύσματα και τα συμφέροντα τρίτων υπό την απειλή εκβιαστικών διλημμάτων.

Θα συμβάλει στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος καθώς θα ενισχύσει τη δυνατότητα του να συγκρουστεί με κλειστά κυκλώματα πολιτικής επιρροής και εξουσίας, ενισχύοντας τη διαφάνεια και τον εκδημοκρατισμό της οικονομίας και της πολιτικής.

Αγαπητοί φίλοι και φίλες,

Γνωρίζω ότι υπάρχουν ακόμα διαφορές μεταξύ μας. Δεν είμαι αιθεροβάμων. Όλοι όμως καλούμεθα να κάνουμε υπερβάσεις. Να αφήσουμε πίσω τον εγκλωβισμό μας στα όρια του γνώριμου περίγυρού μας. Καλούμεθα να αποφασίσουμε να δράσουμε συλλογικά και ανατρεπτικά. Ας στείλουμε ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις: είμαστε αποφασισμένοι ν’ αγωνιστούμε για να υπάρξει διεκδίκηση και ανατροπή. Μια ανατροπή που θα επαναφέρει την αξιοπρέπεια, την ελπίδα και το χαμόγελο στα χείλη μας.

ΑΧΜΕΤ ΝΤΑΒΟΥΤΟΓΛΟΥ : "Δεν αναγνωρίζουμε το Δίκαιο της Θάλασσας"

 

Σε καθαρή τροχιά σύγκρουσης βρίσκονται πλέον Ελλάδα και Τουρκία αναφορικά με το θέμα της εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου του Αιγαίου Πελάγους και της Α.Μεσογείου.

Σε μια κίνηση που καταδεικνύει ότι η Άγκυρα όχι απλώς δεν αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο για την Θάλασσα (της συνθήκη του 1982 έτσι ή αλλιώς δεν την έχει υπογράψει) αλλά θα επιχειρήσει να επιβάλλει διά της βίας την θέση αυτή:

"Κανείς δεν μπορεί να περικυκλώσει την Τουρκία που έχει τη μακρύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο» και πως "Η Τουρκία έχει δικαίωμα να διεξάγει έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο".

Οι όροι που χρησιμοποιεί μόνο κράτος που σέβεται τους γείτονές του δεν δείχνει. Βασικά μιλά με όρους "ψυχροπολεμικούς" όπως η λέξη "περικύκλωση".

Το ότι υπάρχουν χερσαία εδάφη στα δυτικά αυτής της ακτογραμμής που ανήκουν σε ένα άλλο κράτος, το οποίο "αναγκαστικά" ελέγχει και την θαλάσσια ενδοχώρα, λόγω ύπαρξης αρχιπελαγικού σχηματισμού, αυτό δεν έχει καμία σημασία για τον Α..Νταβούτογλου που το παίζει ο "τσαμπουκάς" της περιοχής.

Αυτό σε ότι αφορά το Αιγαίο, όχι την Α.Μεσόγειο,που ακόμα η ελληνική ΑΟΖ είναι θεωρητική. Να πούμε βέβαια και κάτι άλλο: Η Ελλάδα θεωρεί Αιγαίο (νοτιοανατολικό Αιγαίο την χαρακτηρίζει) και την θαλάσσια περιοχή μέχρι κα την Στρογγύλη, ενώ η Τουρκία θεωρεί ότι το Αιγαίο τελειώνει στην Ρόδο,..

Σε ένα τέτοιο επιθετικό κείμενο ο Έλληνας ΥΠΕΞ Δ.Αβραμόπουλος εμφανίζεται με δηλώσεις του στην ίδια εφημερίδα για άλλη μια φορά "αχαμνός": Μιλά για "έντιμη διπλωματία" μεταξύ των δύο χωρών όταν ο "Νταβούτογλου τον "κατηγορεί" έμμεσα για "περικύκλωση της Τουρκίας" και στο πλαίσιο αυτό καλεί την Αγκυρα να αποφύγει έρευνες στην ελληνική υφαλοκρηπίδα.

Την ίδια στιγμή, υπογραμμίζει την ανάγκη να καταλήξουν οι εν εξελίξει διερευνητικές επαφές στην οριοθέτησή της από τον Εβρο μέχρι το Καστελόριζο.

«Ευαγγέλιο είναι για την Ελλάδα το Διεθνές Δίκαιο» διαμηνύει χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή της Κυριακής» ο κ. Αβραμόπουλος. Χωρίς αν λαμβάνει υπ'όψιν ότι για την Τουρκία δεν υπάρχει τέτοιο ..."Ευαγγέλιο".
defencenet

Αποκριες στη Σάμο

Με ρυθμό και κέφι γλέντησαν σήμερα το μεσημέρι οι κάτοικοι της Σάμου στις καρναβαλικες εκδηλώσεις που διοργάνωσε ο Δήμος με την πολύτιμη συμμετοχή σχολείων και συλλόγων.

Την παρέλαση στη παραλιακή Λ. Θεμιστοκλη Σοφούλη ακολούθησε χορός σε λάτιν ρυθμούς.

Επόμενη μεγάλη εκδήλωση την επόμενη εβδομάδα στο Καρλόβασι.

samostimes

A. Τσίπρας: Πρέπει οι άλλοι να γίνουν πιο ριζοσπάστες, όχι εμείς πιο συντηρητικοί

Ομιλία Α. Τσίπρα στη διημερίδα του ΙΝΕΡΠΟΣΤ και του Levy Economics Institute για την έξοδο από την κρίση.

Στην ανάγκη μιας κοινωνικής και πολιτικής συμμαχίας που θα στοχεύει στο κτίσιμο μιας καινούργιας Ελλάδας, εστίασε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ, Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας σήμερα το βράδυ – άρτι αφιχθείς από τη Βενεζουέλα – στη διημερίδα του ΙΝΕΡΠΟΣΤ και του Levy Economics Institute με θέμα της την έξοδο από την κρίση.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επεσήμανε πως «οι συμμαχίες είναι κορυφαίο ζήτημα που μας απασχολεί» καθώς, όπως εξήγησε, αποτελεί τον βασικό παράγοντα που εκτόξευσε τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Μάη, αλλά και ότι «εξαιτίας (και αυτού) το αποτέλεσμα του Ιουνίου δεν ήταν αυτό που θέλαμε» (λόγω της στάσης του ΚΚΕ και της ΔΗΜΑΡ, όπως ανέφερε). Στη συνέχεια ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε πως «η επιδίωξη συμμαχιών ενέχει μια απειλή, αλλά αποτελεί και πρόκληση για εμάς».

«Η απειλή είναι, μήπως, μέσα από την επιδίωξη της κυβερνητικής συμμαχίας χάσουμε τον ριζοσπαστισμό μας, την ψυχή μας», ανέφερε ο κ. Τσίπρας, για να συμπληρώσει ότι «πρέπει οι άλλοι να γίνουν πιο ριζοσπάστες, όχι εμείς πιο συντηρητικοί».

Όπως εξήγησε στη συνέχεια της ομιλίας του ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, «το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης έχει σαπίσει. Μια νέα κοινωνική και πολιτική συμμαχία πρέπει να εδραιωθεί στη βάση τού ότι είναι ανάγκη να κτιστεί μια καινούργια Ελλάδα».

«Η πρόκληση είναι, μέσα σε αυτό το ραγδαία εξελισσόμενο περιβάλλον, να δείξουμε τόλμη και όχι εμμονές» τόνισε ο κ. Τσίπρας, για να συμπληρώσει πως «συνεπώς πρέπει να κάνουμε κάθε υπέρβαση που θα κρίνουμε αναγκαία και η οποία θα υπηρετήσει αυτό το στόχο».

«Η πρόταση μας – σημείωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ – ανανεώνεται και απευθύνεται εκτός από τις δυνάμεις της Αριστεράς και σε όλους τους πολίτες και τις συλλογικότητες που τον Ιούνιο φοβήθηκαν ότι υπήρχε κίνδυνος εξόδου από το ευρώ και, τελικά, ψήφισαν ένα από τα τρία κυβερνητικά κόμματα».

Υπάρχει η δυνατότητα συγκρότησης μιας συμμαχίας αριστερών, οικολογικών και προοδευτικών δυνάμεων, όχι στη βάση της πολιτικής αριθμητικής ή από τα πάνω, αλλά στη βάση του διαλόγου και της προσπάθειας ανατροπής της σημερινής αδιέξοδης πολιτικής της λιτότητας και της ύφεσης, τόνισε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας, μιλώντας στη διημερίδα με θέμα την έξοδο από την κρίση.

«Κάποιοι, που δεν έχουν πάρει χαμπάρι τι έχει συμβεί τα τελευταία τρία χρόνια, χρησιμοποιούν ερμηνευτικά σχήματα του χθες, όπως αυτό του ¨μεσαίου χώρου¨, μόνο που με το μνημόνιο δεν μπορεί να υπάρξει Κέντρο ή Κεντροαριστερά» επεσήμανε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. «Αυτό που χρειάζεται είναι μια συμμαχία δυνάμεων που θα ανατρέψει την πολιτική του μνημονίου», συνέχισε, για να συμπληρώσει πως σε αυτή «ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να έχει θέση κορμού, αλλά αυτό η ζωή θα το δείξει». Σχολίασε, μάλιστα, πως ο Μπερσάνι, παρά το γεγονός ότι είχε απέναντι του τον διεφθαρμένο Μπερλουσκόνι, έχασε τις εκλογές στην Ιταλία γιατί «δεν είχε απάντηση στην πολιτική της λιτότητας και υποσχόταν συνεργασία με τον κατ’ εξοχήν εκφραστή της πολιτικής της κυρίας Μέρκελ, τον κ. Μόντι».

«Η πρόκληση είναι, μέσα σε αυτό το ραγδαία εξελισσόμενο περιβάλλον, να δείξουμε τόλμη και όχι εμμονές» τόνισε ο κ. Τσίπρας, για να συμπληρώσει πως «συνεπώς πρέπει να κάνουμε κάθε υπέρβαση που θα κρίνουμε αναγκαία και η οποία θα υπηρετήσει αυτό το στόχο».

Κλείνοντας την ομιλία του, ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σημείωσε πως εκτός από το διάλογο για τις συμμαχίες χρειάζονται και συγκεκριμένοι στόχοι και τόνισε πως «ένας συγκεκριμένος στόχος είναι να μην περάσουν οι αποκρατικοποιήσεις». Όπως επεσήμανε «ίσως δεν συμφωνούμε σε όλα, π.χ. για το ρόλο του Δημοσίου, αλλά ο μόχθος του ελληνικού λαού δεν πρέπει να ξεπουληθεί», κάνοντας αναφορά στον κερδοφόρο ΟΠΑΠ και στην ΕΥΔΑΠ, που όπως είπε, έχει να κάνει με ένα αναντικατάστατο αγαθό.

Η πρόεδρος της Κοινωνικής Συμφωνίας και πρώην υπουργός, Λούκα Κατσέλη τόνισε πως δεν υπάρχουν περιθώρια ολιγωρίας και πως όλοι μαζί πρέπει να πούμε «φτάνει πια, ως εδώ».
Η κυρία Κατσέλη περιέγραψε τις συγκλίσεις απόψεων (σε ό,τι αφορά τις θέσεις που διατυπωθήκαν στη διημερίδα) σχετικά με το συστημικό χαρακτήρα της κρίσης αλλά και την διατύπωση εναλλακτικής πορείας που θα δίνει ελπίδα και προοπτική. Χρειάζεται, είπε, ανατροπή του «δόγματος Μέρκελ» και διαγραφή χρέους με αναπτυξιακή ρήτρα. Επίσης, σημείωσε πως προϋπόθεση για την έξοδο από την κρίση αποτελεί η ενδυνάμωση των δημοκρατικών θεσμών.

Ο ευρωβουλευτής των Οικολόγων Πράσινων, Νίκος Χρυσόγελος σχολίασε πως η Ευρώπη είναι ακόμα αδύναμη να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις και έκανε λόγο για μεγάλες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται. Ζήτησε κοινή δημοσιονομική πολιτική, κοινή φορολογική πολιτική και Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών, αλλά και βασικό εισόδημα (για όσους δεν έχουν κανένα εισόδημα) με χρηματοδότηση από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο.

Επιπλέον, ο κ. Χρυσόγελος υποστήριξε πως η ελληνική οικονομία πρέπει να αναζωογονηθεί μέσα από βιώσιμους τομείς (ναυπηγεία που θα κατασκευάζουν «πράσινα» πλοία, κατασκευαστικός τομέας με έμφαση όχι στις οικοδομές αλλά στην ενεργειακή βελτίωση των κτιρίων κλπ).
kathimerini