Η κρίση, κάθε μέρα που περνάει, δείχνει ολοένα και περισσότερο τα δόντια της. Για την ακρίβεια, πολυπληθή κοινωνικά σύνολα, που ελάχιστα χρόνια πριν αισθάνονταν ασφάλεια και σχετική άνεση, νοιώθουν -και σήμερα όντως είναι- πλήρως απροστάτευτα στις δύσκολες στιγμές που περνάνε.
Δυστυχώς, η αντίληψη και η πολιτεία των Δημοτικών μας αρχόντων έφεραν τον Δήμο, τον κατεξοχήν θεσμό με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, σε... ρόλο απλού παρατηρητή. Και δεν είναι καθόλου τυχαίες οι πρόχειρες δικαιολογίες που κάθε φορά προβάλλουν, ότι για το άλφα "είναι αναρμόδιοι", για το βήτα "δεν υπάρχουν πόροι" κ.ο.κ.
Σ' αυτήν (κι όχι μόνο) ειδικά τη φάση, ο Δήμος οφείλει να έχει τον ρόλο του μπροστάρη. Να συντονίσει και να ενθαρρύνει πρωτοβουλίες και πρακτικές, που διέπονται από κριτήρια συλλογικότητας και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Ουδείς συμπολίτης μας περισσεύει...
Οι περισσότερες απ' αυτές έχουν ασήμαντο κόστος, ενώ άλλες ενισχύονται από κοινοτικά προγράμματα. Τι απαιτείται για να πραγματωθούν; Μεράκι, φρέσκιες ιδέες, επεξεργασία, βούληση...
Τα διαθέτουν; Ακόμη κι ο τελευταίος πολίτης αντιλαμβάνεται πλήρως ότι το μόνο που περισσεύει σ' όλη αυτή τη γενιά των πολιτευτών είναι η αλαζονεία και η γραφειοκρατική πρακτική και αντίληψη. Χωρίς διάθεση αυτοκριτικής, δίχως την παραμικρή ικμάδα πνοής.
Κάποια κουρασμένα παλικάρια που απλώς επιδιώκουν να συνεχίσουν το... έργο τους! Στο ίδιο έργο που δεν μπορούμε να είμαστε πλέον θεατές.
Δυστυχώς, η αντίληψη και η πολιτεία των Δημοτικών μας αρχόντων έφεραν τον Δήμο, τον κατεξοχήν θεσμό με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, σε... ρόλο απλού παρατηρητή. Και δεν είναι καθόλου τυχαίες οι πρόχειρες δικαιολογίες που κάθε φορά προβάλλουν, ότι για το άλφα "είναι αναρμόδιοι", για το βήτα "δεν υπάρχουν πόροι" κ.ο.κ.
Σ' αυτήν (κι όχι μόνο) ειδικά τη φάση, ο Δήμος οφείλει να έχει τον ρόλο του μπροστάρη. Να συντονίσει και να ενθαρρύνει πρωτοβουλίες και πρακτικές, που διέπονται από κριτήρια συλλογικότητας και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή. Ουδείς συμπολίτης μας περισσεύει...
Οι περισσότερες απ' αυτές έχουν ασήμαντο κόστος, ενώ άλλες ενισχύονται από κοινοτικά προγράμματα. Τι απαιτείται για να πραγματωθούν; Μεράκι, φρέσκιες ιδέες, επεξεργασία, βούληση...
Τα διαθέτουν; Ακόμη κι ο τελευταίος πολίτης αντιλαμβάνεται πλήρως ότι το μόνο που περισσεύει σ' όλη αυτή τη γενιά των πολιτευτών είναι η αλαζονεία και η γραφειοκρατική πρακτική και αντίληψη. Χωρίς διάθεση αυτοκριτικής, δίχως την παραμικρή ικμάδα πνοής.
Κάποια κουρασμένα παλικάρια που απλώς επιδιώκουν να συνεχίσουν το... έργο τους! Στο ίδιο έργο που δεν μπορούμε να είμαστε πλέον θεατές.
Ανατροπή. Καιρός για αλλαγή σελίδας. Το Αύριο δεν μπορεί να περιμένει.
Ανατροπή. Αν όχι τώρα, πότε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου