15 χρόνια πριν το σεργιάνι στον κόσμο με έβγαλε στις γειτονίες των Βαλκανίων μια ακόμα φορά. Από τη μία ένας επικίνδυνος εθνικισμός και απο την άλλη μια αδίστακτα υπερδύναμη έπιασαν στην μέγγενη της ιστορίας έναν περήφανο και όμορφο λαό.
Έζησα τους Σέρβους στα δύσκολα. Στα πολυ δύσκολα. Μακριά από φιλοπόλεμες κραυγές και φθηνές ρητορείας για "ορθόδοξα τόξα".
Ήπια μαζί τους μέχρι το πρωί σε ένα υπόγειο καταφύγιο στην Πρίστινα ακούγοντας οβίδες να σκάνε. Χόρεψα τον παραδοσιακό Kolo μαζί με τους εγκλωβισμένους στον θύλακα της Γκρατσάνιτσα στο Κόσοβο τη μέρα που τους παραδώσαμε το καινούργιο νοσοκομειάκι.
Έζησα μαζί τους στα πέτρινα χρόνια. Και έκανα φίλους αληθινούς Και όταν πια ήρθε η ώρα να κινήςουμε για άλλες γειτονιές του κόσμου δεν αποχαιρετιστήκαμε. Δεν είπαμε αντίο. Θα ξανά βρισκόμασταν.
Όταν ο Ηλίας ο Τσολακίδης και η υπέροχη ομάδα των αλληλέγγυων της Πιερίας μας τηλεφώνησε σήμερα πως είναι ήδη έτοιμοι να ξεκινήσουμε την πρώτη αποστολή, και πως χρειάζονται και κάποιον από εμάς να πάει το φορτηγό στη Σερβία αλλά και να δει τι γίνεται δεν το σκέφτηκα δεύτερη φορά.
Το χρώσταγα στην -μικρή μου- ιστορία. Το χρώσταγα στη συνείδησή μου. Εγώ δεν είμαι που ισχυρίζομαι βγάζοντας λόγους δεξιά και αριστερά να γίνουμε το παράδειγμα της αλλαγής που θέλουμε; Ορίσετε κύριε πολιτευτά, ιδού η Ρόδος...
Σε λίγη ώρα σαν τον παλιό καιρό βγάζω σακάκια και γραβάτες και ξανάβάζω το φθαρμένο γιλέκο των Γιατρών του Κόσμου που έχει αντέξει -γεροί νάμαστε- είκοσι χρόνια. Και ελπίζω να αντέξει άλλα τόσα.
Όσο για την πολιτική , δεν χάθηκε δα και ο κόσμος να περιμένει λίγο. Να δείς Πως το ´λεγε ο Άντον Τσέχωφ
«...Πρέπει να δουλεύουμε και όλα τα υπόλοιπα θα γίνουν»
Καλό ξημέρωμα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου