Την προηγουμένη συγκυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ την διαδέχτηκε η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.
Όμως μαζί με την παλιά κυβέρνηση δεν έφυγαν και τα προβλήματά μας. Αυτά είναι εδώ και μεγαλώνουν. Πριν από όλα είναι εδώ ο βασικός και κύριος αντίπαλός μας:
Η Ε.Ε., οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι απαιτήσεις τους για μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, τα Μνημόνια Διαρκείας, οι ματωμένοι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα κ.α.
Είναι εδώ όλοι αυτοί που μαζί με τις κυβερνήσεις τους και την ΕΕ φόρτωσαν τις συνέπειες της κρίσης και των χρεών στις πλάτες του λαού, συνεχίζουν να θησαυρίζουν πάνω στη δυστυχία και την εξαθλίωση της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας.
· Είναι εδώ οι μισθοί πείνας, οι τεράστιες απώλειες στο εισόδημα, στα ασφαλιστικά ταμεία, στο εφάπαξ.
· Είναι εδώ τα χιλιάδες κενά στα σχολεία, οι άδειες από χρήματα σχολικές επιτροπές
· Είναι εδώ τα παιδιά που προσπαθούν να πάνε στο σχολείο χωρίς να υπάρχει πούλμαν, με ευθύνη κι έξοδα των γονιών τους
· Είναι εδώ τα 27-28αρια τμήματα, τα σχολεία που καταργήθηκαν ή συγχωνεύθηκαν, τα ευρωπαϊκά προγράμματα που διαλύουν την εκπαιδευτική διαδικασία και τη σκέψη του παιδιού
· Είναι εδώ οι επιχειρηματίες, που βγάζουν κέρδος από το αγαθό της υγείας και της παιδείας, απομυζούν το πενιχρό λαϊκό εισόδημα
· Παραμένουν σε ισχύ οι καταργήσεις τομέων και ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, οι διαθεσιμότητες, η κινητικότητα.
Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Για τη συνέχεια, κάντε "κλικ" πιο κάτω:
Είναι επείγον, αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, η κατάσταση αυτή να αλλάξει. Το κίνημα να ορθώσει ανάστημα για τον εαυτό του και όχι για να στηρίξει τον έναν ή τον άλλο διαχειριστή του συστήματος, όπως θέλει και ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός. Να ορθώσει ανάστημα απέναντι στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής, να φωνάξει πως «δεν θα ζήσουμε με ψίχουλα», γιατί μόνο ο οργανωμένος αγώνας και η πάλη των εργαζομένων έφεραν στο παρελθόν και μπορούν να φέρουν και σήμερα θετικά αποτέλεσμα για τις ζωές μας, και όχι οι διάφοροι «σωτήρες», που θέλουν τον λαό θεατή στις εξελίξεις. Η συμμαχία μας με τους γονείς και τους μαθητές μας, καθώς και με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, μπορεί να ανακόψει την επίθεση και να οδηγήσει στην ανάκτηση των απωλειών που είχαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Γι΄ αυτό το κίνημα παλεύουμε. Να γιατί πρέπει ν αλλάξουν οι συσχετισμοί στα συνδικάτα και να γιατί, κατά τη γνώμη μας, βασικό κριτήριο ψήφου πρέπει να είναι τι αγώνες χρειάζονται, τι κίνημα έχουμε ανάγκη σήμερα, για να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελός μας, για να αναμετρηθούμε με όλους αυτούς που κάνουν τη ζωή μας μαύρη και το μέλλον αβέβαιο.
Κίνημα που αποδέχεται σαν δεδομένους τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μέτρα που πάρθηκαν ή κίνημα που παλεύει για επαναφορά μισθών και συντάξεων, των αποθεματικών των ταμείων, του εφάπαξ, την κατάργηση του «Νέου Σχολείου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της αγοράς;
Κίνημα που παλεύει να ενώσει τους εκπαιδευτικούς με τα άλλα λαϊκά στρώματα, τους εργατοϋπαλλήλους, τους αγρότες, τους ΕΒΕ, τη μαθητική νεολαία, όπως έγινε την 1η Νοέμβρη με το πανελλαδικό συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΠΑΜΕ ή κίνημα που διασπά τους εργαζόμενους κα μας απομονώνει από τους πραγματικούς μας συμμάχους;
Κίνημα που αποδέχεται τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αναγνωρίζει το χρέος, ως χρέος του ίδιου του λαού, συζητά πώς αυτό θα γίνει βιώσιμο, όπως κάνει και σήμερα η νέα κυβέρνηση, δηλαδή με ποιον τρόπο θα πληρώσει ο λαός ένα χρέος που δεν είναι δικό του ή κίνημα που καλεί τον λαό να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος των βιομηχάνων, των τραπεζιτών;
Σήμερα είναι φανερό πως κανείς δε υπόσχεται ανάκτηση των απωλειών μας. Είτε με κρίση, είτε με ανάπτυξη, είτε με τη μορφή Μνημονίων , είτε με τη μορφή «προγραμμάτων», όποιο και αν είναι το μείγμα διαχείρισης της κρίσης, τα αντιλαϊκά μέτρα θα παραμείνουν και θα προστίθενται και άλλα. Εξάλλου, το ίδιο γίνεται και σε άλλες χώρες τις Ε.Ε., καθώς η αντιλαϊκή πολιτική αποτελεί στρατηγική της Ε.Ε. Προσπαθούν με ψίχουλα και αυταπάτες να μας εξαπατήσουν, να μας βάλουν στη γωνιά.
Το ΠΑΜΕ παλεύει για να μην υπάρχει καμία αναμονή, κανένας εφησυχασμός. Τα σωματεία να γίνουν πραγματικά κάστρα του αγώνα και όπλο στα χέρια μας. Παλεύει για την πραγματική αναγέννηση του κινήματος. Όμως σε αυτήν την προσπάθεια για την ανασύνταξη του κινήματος υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες και μια σειρά εμπόδια. Πρώτα και κύρια από το ίδιο το αστικό Κράτος, η αντιλαϊκή πολιτική, η υλοποίηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στα σχολεία και την κοινωνία. Εμπόδια και δυσκολίες προσθέτουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, που θέλουν το κίνημα αδύναμο και άοπλο, να περιμένει σωτήρες, καθώς καλλιεργούν τη λογική της ανάθεσης ή απλώς διαμαρτύρονται για τις συνέπειες, χωρίς να λένε κουβέντα για τις αιτίες της αντιλαϊκής πολιτικής.
Η ΔΑΚΕ, μαζί με την ΠΑΣΚ, όλα αυτά τα χρόνια έβαλαν και βάζουν πλάτη για να περάσουν οι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση. Το νέο σχολείο που εφαρμόζεται είναι υλοποίηση των θέσεών τους. Δυνάμεις που φέρουν ευθύνη για τον εκφυλισμό του κινήματος και τη μετατροπή του σωματείου σε τόπο συναλλαγής, δεν είναι άξιες εμπιστοσύνης. Μιλούν για μια άλλη αξιολόγηση, τρέφοντας αυταπάτες ότι μπορεί, μέσα στα πλαίσια αυτού του συστήματος, να υπάρχει μια καλή αξιολόγηση, προς το συμφέρον εκπαιδευτικών και μαθητών. Στελέχη τους, μέσα από διάφορες θέσεις, αντιστρατεύτηκαν τα συμφέροντα των εργαζομένων και έγιναν τα μάτια και τα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης μέσα στα σωματεία.
Στην ίδια ρότα συνεχίζουν σήμερα και οι δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ/ ΕΡΑ, που μέχρι τώρα έλεγαν στους εργαζόμενους να βάλουν πλάτη για να βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τώρα προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα μειωμένων απαιτήσεων και αναμονής απέναντι στη νέα κυβέρνηση. «¨Δεν μπορούμε τώρα να μιλήσουμε για μισθολογικά αιτήματα, αλλά μόνο για ορισμένα θεσμικά», είπε εκπρόσωπός τους στη συνεδρίαση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ. Αργότερα να μιλήσουμε δηλαδή για αυξήσεις, λες και οι ανάγκες μας μπορούν να περιμένουν.
Αλλά και στο σύλλογό μας, η πλειοψηφούσα παράταξη της Ανεξάρτητης Επικοινωνίας έχει ευθύνη για την κατάσταση του σωματείου. Καλλιεργεί ένα γενικό και αόριστο «αριστερό» προφίλ που συμβάλλει στη θολούρα και στην καιροσκοπική δράση του συλλόγου μας, γεγονός που έχει αποδειχτεί πολλές φορές στο παρελθόν. Με τις θέσεις και τη δράση της δε συμβάλλει στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης των εκπαιδευτικών, στον ταξικό προσανατολισμό του κινήματος. Γι αυτό και πάντα καταλήγει να ακολουθεί ο Σύλλογος τη γραμμή της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΔΟΕ. Πότε έγινε τελευταία φορά Γενική Συνέλευση στο σωματείο, ώστε να οργανώσουμε όλοι μαζί τη δράση μας, να συζητήσουμε τα προβλήματά μας; Στα ψηφοδέλτιά τους, όπως και σ΄ αυτά όλων των άλλων δυνάμεων, υπάρχουν και διευθυντές, που όταν τους ζητήθηκε πέρσι απ’ το Υπουργείο να ορίσουν ομάδες εργασίας για την αξιολόγηση, αυτοί, αντί να ταχθούν με τις αποφάσεις του κλάδου, προτίμησαν να υλοποιήσουν την εντολή του Υπουργείου και άφησαν τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν το φίδι απ΄ την τρύπα. Στα λόγια δηλαδή είναι κατά, αλλά στην πράξη πατάνε σε δύο βάρκες. Δεν γίνεται όμως να είσαι και με το εκάστοτε Υπουργείο και με τους εκπαιδευτικούς.
Η λύση δεν ήρθε ποτέ από κυβερνητικές αλλαγές. Ό,τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι, το κέρδισαν με την οργάνωση και τους αγώνες τους. Τίποτα δε θα μας χαριστεί. Καμία αναμονή, καμία αυταπάτη. Να οργανώσουμε τώρα τον αγώνα μας, να παλέψουμε για επιστροφή των απωλειών, για άμεσα μέτρα ανακούφισης εδώ και τώρα.
Δεν παραιτούμαστε από τον αγώνα μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν μόρφωση, υγεία, ελεύθερο χρόνο, διακοπές κλπ. Και αυτό γιατί γνωρίζουμε πως πλούτος υπάρχει, όπως υπάρχει και τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη, που μπορούμε να διεκδικήσουμε να χρησιμοποιούνται προς όφελός μας και όχι προς όφελος των λίγων, μόνο και μόνο για να αυξήσουν τα κέρδη τους, πατώντας στη δική μας εξαθλίωση. Οι εκπαιδευτικοί, μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους μικροεπαγγελματίες, τις γυναίκες και τη νεολαία, να διεκδικήσουμε την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών μας, να ανατρέψουμε Μνημόνια, Προγράμματα και αφεντικά!
Αυτή είναι η γραμμή πάλης του ΠΑΜΕ, αυτό είναι το κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα! Ενότητα όλων των εργαζομένων, όλων των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή είναι η μοναδική ελπίδα!
Όμως μαζί με την παλιά κυβέρνηση δεν έφυγαν και τα προβλήματά μας. Αυτά είναι εδώ και μεγαλώνουν. Πριν από όλα είναι εδώ ο βασικός και κύριος αντίπαλός μας:
Η Ε.Ε., οι βιομήχανοι, οι τραπεζίτες, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι και οι απαιτήσεις τους για μέτρα σε βάρος των εργαζομένων, τα Μνημόνια Διαρκείας, οι ματωμένοι ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα κ.α.
Είναι εδώ όλοι αυτοί που μαζί με τις κυβερνήσεις τους και την ΕΕ φόρτωσαν τις συνέπειες της κρίσης και των χρεών στις πλάτες του λαού, συνεχίζουν να θησαυρίζουν πάνω στη δυστυχία και την εξαθλίωση της συντριπτικής λαϊκής πλειοψηφίας.
· Είναι εδώ οι μισθοί πείνας, οι τεράστιες απώλειες στο εισόδημα, στα ασφαλιστικά ταμεία, στο εφάπαξ.
· Είναι εδώ τα χιλιάδες κενά στα σχολεία, οι άδειες από χρήματα σχολικές επιτροπές
· Είναι εδώ τα παιδιά που προσπαθούν να πάνε στο σχολείο χωρίς να υπάρχει πούλμαν, με ευθύνη κι έξοδα των γονιών τους
· Είναι εδώ τα 27-28αρια τμήματα, τα σχολεία που καταργήθηκαν ή συγχωνεύθηκαν, τα ευρωπαϊκά προγράμματα που διαλύουν την εκπαιδευτική διαδικασία και τη σκέψη του παιδιού
· Είναι εδώ οι επιχειρηματίες, που βγάζουν κέρδος από το αγαθό της υγείας και της παιδείας, απομυζούν το πενιχρό λαϊκό εισόδημα
· Παραμένουν σε ισχύ οι καταργήσεις τομέων και ειδικοτήτων στα ΕΠΑΛ, οι διαθεσιμότητες, η κινητικότητα.
Και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.
Για τη συνέχεια, κάντε "κλικ" πιο κάτω:
Είναι επείγον, αν θέλουμε να υπερασπιστούμε τις ζωές μας και τις ζωές των παιδιών μας, η κατάσταση αυτή να αλλάξει. Το κίνημα να ορθώσει ανάστημα για τον εαυτό του και όχι για να στηρίξει τον έναν ή τον άλλο διαχειριστή του συστήματος, όπως θέλει και ο νέος κυβερνητικός συνδικαλισμός. Να ορθώσει ανάστημα απέναντι στο σύνολο της αντιλαϊκής πολιτικής, να φωνάξει πως «δεν θα ζήσουμε με ψίχουλα», γιατί μόνο ο οργανωμένος αγώνας και η πάλη των εργαζομένων έφεραν στο παρελθόν και μπορούν να φέρουν και σήμερα θετικά αποτέλεσμα για τις ζωές μας, και όχι οι διάφοροι «σωτήρες», που θέλουν τον λαό θεατή στις εξελίξεις. Η συμμαχία μας με τους γονείς και τους μαθητές μας, καθώς και με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, μπορεί να ανακόψει την επίθεση και να οδηγήσει στην ανάκτηση των απωλειών που είχαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια.
Γι΄ αυτό το κίνημα παλεύουμε. Να γιατί πρέπει ν αλλάξουν οι συσχετισμοί στα συνδικάτα και να γιατί, κατά τη γνώμη μας, βασικό κριτήριο ψήφου πρέπει να είναι τι αγώνες χρειάζονται, τι κίνημα έχουμε ανάγκη σήμερα, για να αλλάξουν τα πράγματα προς όφελός μας, για να αναμετρηθούμε με όλους αυτούς που κάνουν τη ζωή μας μαύρη και το μέλλον αβέβαιο.
Κίνημα που αποδέχεται σαν δεδομένους τους αντιλαϊκούς νόμους και τα μέτρα που πάρθηκαν ή κίνημα που παλεύει για επαναφορά μισθών και συντάξεων, των αποθεματικών των ταμείων, του εφάπαξ, την κατάργηση του «Νέου Σχολείου» της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της αγοράς;
Κίνημα που παλεύει να ενώσει τους εκπαιδευτικούς με τα άλλα λαϊκά στρώματα, τους εργατοϋπαλλήλους, τους αγρότες, τους ΕΒΕ, τη μαθητική νεολαία, όπως έγινε την 1η Νοέμβρη με το πανελλαδικό συλλαλητήριο που οργάνωσε το ΠΑΜΕ ή κίνημα που διασπά τους εργαζόμενους κα μας απομονώνει από τους πραγματικούς μας συμμάχους;
Κίνημα που αποδέχεται τη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που αναγνωρίζει το χρέος, ως χρέος του ίδιου του λαού, συζητά πώς αυτό θα γίνει βιώσιμο, όπως κάνει και σήμερα η νέα κυβέρνηση, δηλαδή με ποιον τρόπο θα πληρώσει ο λαός ένα χρέος που δεν είναι δικό του ή κίνημα που καλεί τον λαό να αρνηθεί να πληρώσει το χρέος των βιομηχάνων, των τραπεζιτών;
Σήμερα είναι φανερό πως κανείς δε υπόσχεται ανάκτηση των απωλειών μας. Είτε με κρίση, είτε με ανάπτυξη, είτε με τη μορφή Μνημονίων , είτε με τη μορφή «προγραμμάτων», όποιο και αν είναι το μείγμα διαχείρισης της κρίσης, τα αντιλαϊκά μέτρα θα παραμείνουν και θα προστίθενται και άλλα. Εξάλλου, το ίδιο γίνεται και σε άλλες χώρες τις Ε.Ε., καθώς η αντιλαϊκή πολιτική αποτελεί στρατηγική της Ε.Ε. Προσπαθούν με ψίχουλα και αυταπάτες να μας εξαπατήσουν, να μας βάλουν στη γωνιά.
Το ΠΑΜΕ παλεύει για να μην υπάρχει καμία αναμονή, κανένας εφησυχασμός. Τα σωματεία να γίνουν πραγματικά κάστρα του αγώνα και όπλο στα χέρια μας. Παλεύει για την πραγματική αναγέννηση του κινήματος. Όμως σε αυτήν την προσπάθεια για την ανασύνταξη του κινήματος υπάρχουν σοβαρές δυσκολίες και μια σειρά εμπόδια. Πρώτα και κύρια από το ίδιο το αστικό Κράτος, η αντιλαϊκή πολιτική, η υλοποίηση των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων στα σχολεία και την κοινωνία. Εμπόδια και δυσκολίες προσθέτουν και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, που θέλουν το κίνημα αδύναμο και άοπλο, να περιμένει σωτήρες, καθώς καλλιεργούν τη λογική της ανάθεσης ή απλώς διαμαρτύρονται για τις συνέπειες, χωρίς να λένε κουβέντα για τις αιτίες της αντιλαϊκής πολιτικής.
Η ΔΑΚΕ, μαζί με την ΠΑΣΚ, όλα αυτά τα χρόνια έβαλαν και βάζουν πλάτη για να περάσουν οι αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση. Το νέο σχολείο που εφαρμόζεται είναι υλοποίηση των θέσεών τους. Δυνάμεις που φέρουν ευθύνη για τον εκφυλισμό του κινήματος και τη μετατροπή του σωματείου σε τόπο συναλλαγής, δεν είναι άξιες εμπιστοσύνης. Μιλούν για μια άλλη αξιολόγηση, τρέφοντας αυταπάτες ότι μπορεί, μέσα στα πλαίσια αυτού του συστήματος, να υπάρχει μια καλή αξιολόγηση, προς το συμφέρον εκπαιδευτικών και μαθητών. Στελέχη τους, μέσα από διάφορες θέσεις, αντιστρατεύτηκαν τα συμφέροντα των εργαζομένων και έγιναν τα μάτια και τα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης μέσα στα σωματεία.
Στην ίδια ρότα συνεχίζουν σήμερα και οι δυνάμεις των ΣΥΝΕΚ/ ΕΡΑ, που μέχρι τώρα έλεγαν στους εργαζόμενους να βάλουν πλάτη για να βγει κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τώρα προσπαθούν να καλλιεργήσουν κλίμα μειωμένων απαιτήσεων και αναμονής απέναντι στη νέα κυβέρνηση. «¨Δεν μπορούμε τώρα να μιλήσουμε για μισθολογικά αιτήματα, αλλά μόνο για ορισμένα θεσμικά», είπε εκπρόσωπός τους στη συνεδρίαση του Δ.Σ της ΟΛΜΕ. Αργότερα να μιλήσουμε δηλαδή για αυξήσεις, λες και οι ανάγκες μας μπορούν να περιμένουν.
Αλλά και στο σύλλογό μας, η πλειοψηφούσα παράταξη της Ανεξάρτητης Επικοινωνίας έχει ευθύνη για την κατάσταση του σωματείου. Καλλιεργεί ένα γενικό και αόριστο «αριστερό» προφίλ που συμβάλλει στη θολούρα και στην καιροσκοπική δράση του συλλόγου μας, γεγονός που έχει αποδειχτεί πολλές φορές στο παρελθόν. Με τις θέσεις και τη δράση της δε συμβάλλει στη διαμόρφωση ταξικής συνείδησης των εκπαιδευτικών, στον ταξικό προσανατολισμό του κινήματος. Γι αυτό και πάντα καταλήγει να ακολουθεί ο Σύλλογος τη γραμμή της ξεπουλημένης ηγεσίας της ΔΟΕ. Πότε έγινε τελευταία φορά Γενική Συνέλευση στο σωματείο, ώστε να οργανώσουμε όλοι μαζί τη δράση μας, να συζητήσουμε τα προβλήματά μας; Στα ψηφοδέλτιά τους, όπως και σ΄ αυτά όλων των άλλων δυνάμεων, υπάρχουν και διευθυντές, που όταν τους ζητήθηκε πέρσι απ’ το Υπουργείο να ορίσουν ομάδες εργασίας για την αξιολόγηση, αυτοί, αντί να ταχθούν με τις αποφάσεις του κλάδου, προτίμησαν να υλοποιήσουν την εντολή του Υπουργείου και άφησαν τους εκπαιδευτικούς να βγάλουν το φίδι απ΄ την τρύπα. Στα λόγια δηλαδή είναι κατά, αλλά στην πράξη πατάνε σε δύο βάρκες. Δεν γίνεται όμως να είσαι και με το εκάστοτε Υπουργείο και με τους εκπαιδευτικούς.
Η λύση δεν ήρθε ποτέ από κυβερνητικές αλλαγές. Ό,τι κέρδισαν οι εργαζόμενοι, το κέρδισαν με την οργάνωση και τους αγώνες τους. Τίποτα δε θα μας χαριστεί. Καμία αναμονή, καμία αυταπάτη. Να οργανώσουμε τώρα τον αγώνα μας, να παλέψουμε για επιστροφή των απωλειών, για άμεσα μέτρα ανακούφισης εδώ και τώρα.
Δεν παραιτούμαστε από τον αγώνα μας για μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν μόρφωση, υγεία, ελεύθερο χρόνο, διακοπές κλπ. Και αυτό γιατί γνωρίζουμε πως πλούτος υπάρχει, όπως υπάρχει και τεχνολογική και επιστημονική εξέλιξη, που μπορούμε να διεκδικήσουμε να χρησιμοποιούνται προς όφελός μας και όχι προς όφελος των λίγων, μόνο και μόνο για να αυξήσουν τα κέρδη τους, πατώντας στη δική μας εξαθλίωση. Οι εκπαιδευτικοί, μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους μικροεπαγγελματίες, τις γυναίκες και τη νεολαία, να διεκδικήσουμε την κάλυψη όλων των σύγχρονων αναγκών μας, να ανατρέψουμε Μνημόνια, Προγράμματα και αφεντικά!
Αυτή είναι η γραμμή πάλης του ΠΑΜΕ, αυτό είναι το κίνημα που έχουμε ανάγκη σήμερα! Ενότητα όλων των εργαζομένων, όλων των λαϊκών στρωμάτων. Αυτή είναι η μοναδική ελπίδα!
ΨΗΦΙΣΕ-ΣΤΗΡΙΞΕ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου