Στον Πειραιά, δεν κλωσάμε αβγόφιδα.....της Μαργαρίτας Ικαρίου

Στον ΠΕΙΡΑΙΑ γεννήθηκα, μεγάλωσα, έζησα... 

Μάτωσα τα γόνατά μου παίζοντας κυνηγητό στις γειτονιές του. Πήγα για δήθεν διάβασμα με τις κολλητές, κάτω από τις «γραμμές». Βγήκα ραντεβού στη Νίκαια και το Θεμιστόκλειο, άραξα νύχτες και νύχτες στα καφέ του Κερατσινίου, έφαγα ξενύχτικο σουβλάκι στου Καράμπαμπα, περπάτησα ως το Σχιστό. Διαδήλωσα στην πλατεία Λαού και στο φουγάρο της Δραπετσώνας, έκανα καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από το λιοντάρι και φώναξα συνθήματα έξω από το ΥΕΝ.

Φωτογραφήθηκα κάτω από το ρολόι, σουλατσάρισα στην «πασαρέλα», μέθυσα στα γαριδάδικα της Χαραυγής, λάτρεψα την Πειραϊκή, χώθηκα στα μπαράκια της Καστέλας. Χόρεψα στην Carribean, έπαιξα bowling στον Προφήτη Ηλία, πεταγόμουν για πλάκα ως τη Σαλαμίνα για να δω τα φιλαράκια. Ψώνιζα από τη Σωτήρος Διός, έτρωγα παγωτό στη Στάνη, έβλεπα παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο, δεν έχανα συναυλία σε Βεάκειο και στο «νταμάρι» που μετονομάστηκε σε... Κατράκειο.

Ως φοιτήτρια, δούλευα τα πρωινά στην Ακτή Μιαούλη και την πάντα κακόφημη Φίλωνος, μετά με τον Ηλεκτρικό ως την Ομόνοια κι από εκεί με το πόδι Σόλωνος και Ομήρου-στη Νομική. Αργά το βράδυ έπαιρνα το τελευταίο τρένο και σαν έφτανα στον σταθμό του Πειραιά, ξεπρόβαλε ασθμαίνοντας ο σωτήριος «αγιαντώνης-824»...

Σε παραδοσιακά καφενεδάκια στα Μανιάτικα και την Πηγάδα, το μεσημεριανό διάλειμμα για ούζο αποτελούσε την πεμπτουσία της μέρας. Ο κυριακάτικος φανατισμός στον «ναό», επιβεβλημένος. Κι η μικρή ανάσα επίπλαστης ευημερίας που είχε πέσει σα πέπλο αδιαφάνειας, δεν κατάφερε να αλλοτριώσει το γεγονός πως ο τόπος τούτος ήταν της «φτωχολογιάς» δημιούργημα.

Παντού και πάντα, αισθανόμουν πως ο Πειραιάς είναι το σπίτι μου, πως μέσα στην απλωσιά του, ήμουν ασφαλής. Πως ο κόσμος που ζει εκεί διαθέτει την ιδιαίτερη πειραιώτικη «μπέσα», τα δημοκρατικά φρονήματα εκείνων που έχουν μάθει να μάχονται κι ως εκ τούτου έχουν συνδιαμορφώσει έναν κώδικα τιμής, ξεχωριστό...

Τον έχτισαν άνθρωποι που ήρθαν με μια χάρτινη βαλίτσα όνειρα και μια λερή κουβέρτα, απλώνοντάς την καταγής στην πλατεία Καραϊσκάκη. Μετανάστες, όχι εκ Συρίας, αλλά εκ συρρέουσας ένδειας και «κοινωνικών φρονημάτων». Σκέπη τους ο ουρανός κι ελπίδα το μυαλό τους. Μάτωσαν χέρια και καρδιές, άντεξαν…

Άνθρωποι που δούλεψαν τίμια, ακόμη και μες τα καμπαρέ της Τρούμπας. Που έφαγαν ψωμί και καρκίνο από τα Λιπάσματα, που διέρρηξαν τα ιμάτια των προσδοκιών τους, στην Κοπή κι έβγαιναν μαυρισμένοι από τα κατάβαθα των πλοίων στη ναυπηγοεπισκευαστική Περάματος, καθαρίζοντας «τάνκια». Ναυτικοί και ναυτεργάτες, άκακοι Ήφαιστοι που δούλευαν το μέταλλο κι ατσάλωναν αγώνες. Άνθρωποι της ανάγκης μα και της αξιοπρέπειας.

Θρηνούν σήμερα το «παιδί» τους. Το γεννοβόλημα της γενιάς τους και της χρόνιας απείθειάς τους. Το πρώτο(;) θύμα ενός ναζιστικού μορφώματος, που απειλεί εμφανώς πλέον τη δημοκρατία και τη ζωή. Που απαντά στις αντίθετες απόψεις με το χασαπομάχαιρο και τον στραβό σταυρό του φασισμού.

Τι να ψελλίσουν τώρα οι λοβοτομημένοι της εξουσίας; Οι κομπλεξικάνθρωποι του ολοκληρωτισμού και οι τσαμπουκαλεμένοι τζάμπα μάγκες; Αυτοί που μπερδεύουν τις λέξεις με τα προστάγματα; Την εξέγερση με το… εγέρθητου;

Από τη βλακώδη αρνησικυρία της απάθειας, πέσαμε, εν μια νυκτί, στην καταβόθρα της καθημερινής με-νύχια-και-με-δόντια επιβίωσης. Με τον φόβο της ανεργίας ως μέσο καθυποταγής. Νομίζοντας πως χτυπούσαμε τους αίτιους και τους πρωταίτιους της κρίσης, επικροτούσαμε ή χειροκροτούσαμε τους ακραίους και τους ακραιφνείς. Τους φασιστοειδείς δήθεν-τάχα μου «προστάτες των αδυνάτων».

Το κλούβιο αβγό, έσκασε στα μούτρα αυτών που το εκκόλαψαν. Γιατί, στον Πειραιά, δεν κλωσάμε αβγόφιδα!

*Η Μαργαρίτα Ικαρίου είναι δημοσιογράφος.

http://www.protagon.gr